Ocena brak

Pedagogika społeczna - do egzaminu pojęcia

Autor /indicate Dodano /29.06.2005

Podstawowe pojęcia:
ŚRODOWISKO SPOŁECZNE – względnie stały układ jednostek, grup oraz innych zbiorowości ludzkich wywołujących aktywność człowieka i wywierających wpływ na jego zachowanie. Wśród różnych składników środowiska społecznego za szczególnie ważne uważa się: rozmieszczenie zbiorowości ludzkich, które warunkują częstotliwość i różnorodność kontaktów międzyludzkich, poziom wykształcenia jednostek i grup, strukturę zawodową jednostek i grup.

ŚRODOWISKO WYCHOWAWCZE – część środowiska społecznego i kulturalnego, która wywiera wpływ na wytworzenie się trwałych postaw, poglądów, wiedzy, spontanicznego postępowania wychowanka. Wyróżniamy 3 podstawowe środowiska: rodzina, szkoła i grupa rówieśnicza.

CZAS WOLNY – to ta część budżetu czasu, która nie jest zajęta przez prace zarobkowa normalna i dodatkowa ani przez systematyczne kształcenie się, ani przez zaspokajanie potrzeb elementarnych, fizjologicznych, ani przez stale obowiązki domowe.

PRACA SOCJALNA – jedna z nauk socjologicznych, która zajmuje się naświetlaniem i zrozumieniem problemów socjalnych jak i przeciwdziałaniem im i ich przyczynom. Praca socjalna ma na celu wdrożenie rozwiązań społecznych jak i pomoc indywidualną. Pracownicy socjalni angażują się z pomocą osobom, rodzinom, organizacjom, grupom i nawet całym społecznościom. Praca socjalna jest zawodem, którego główną zasadą jest szerzenie sprawiedliwości społecznej, prowadzącej do podniesienia jakości życia, przez osiągnięcie pełnego potencjału każdego, każdej grupy i każdej społeczności w przekroju demograficznym czy kulturowym społeczeństwa.

DIAGNOZA PEDAGOGICZNA - rozpoznanie jakiegoś zdarzenia czy sytuacji w celu zdobycia dokładnych informacji i przygotowanie do działań naprawczych. Pełna diagnoza pedagogiczna opiera się na: obserwacji zachowań dziecka w sytuacjach zadaniowych i społecznych; rozmowach z dzieckiem ( w miarę możliwości); wywiadach z rodzicami ( wywiad powinien zawierać interesujące nas pytania dotyczące dziecka, jego „historii” i funkcjonowania w rodzinie); analizy wytworów dziecka; badaniach diagnostycznych np. testach; szczegółowej i wnikliwej analizie dokumentów dziecka. Cechy diagnozy: Wszechstronna diagnoza powinna być: pozytywna -> ujawniać nie tylko to, co okaleczone czy zaburzone, ale akcentować to, co jest siłą i mocną stroną dziecka; profilowa -> umożliwiać dostrzeganie dziecka w złożoności danych o jego funkcjonowaniu psychofizycznym z możliwością prezentacji graficznej; rozwojowa -> ujmować funkcjonowanie dziecka w jego „stawaniu się” – analizować dynamikę rozwojową, określać, jakiego rodzaju zmiany rozwojowe stwierdza się w naturalnych warunkach edukacyjnych, a także pod wpływem zaplanowanych oddziaływań rehabilitacyjnych; kompleksowa -> obejmować możliwie pełny zakres informacji o dziecku, jego procesach intelektualnych, emocjonalnych, percepcyjnych, wykonawczych,

Podobne prace

Do góry