Ocena brak

Pedagogika osób niepełnosprawnych

Autor /sweadsalefs Dodano /13.03.2006

PEDAGOGIKA OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH RUCHOWO

Dzieciństwo to najbardziej radosny okres w życiu każdej osoby. Czas spokoju,radości i szalonych zabaw.Niestety dla dziecka niepełnosprawnego czas ten jest zmaganiem się z społeczeństwem, w które panuje wiele stereotypów osoby niepełnosprawnej.
Termin osoba niepełnosprawna funkcjonuje od niedawna. Dotychczasowe pojęcia określające niepełnosprawnych to: ułomny, niedołężny, upośledzony, inwalida, kaleka czy jednostka odchylona od normy. Według Deklaracji Praw Osób Niepełnosprawnych pojęcie osoba niepełnosprawna określa człowieka, który nie może samodzielnie, częściowo lub całkowicie zapewnić sobie możliwości normalnego życia indywidualnego lub społecznego na skutek wrodzonego bądź nabytego upośledzenia sprawności fizycznych czy psychicznych.
Inaczej mówiąc niepełnosprawność oznacza taki stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy, który powoduje trwałe lub okresowe utrudnienie, ograniczenie bądź uniemożliwienie samodzielnej egzystencji. Dzieci niepełnosprawne stanowią duży odsetek naszego społeczeństwa. Badania naukowe dowodzą, że na każde dziesięcioro dzieci przypada troje z trwałą niepełnosprawnością. Dziecko niepełnosprawne ma trudności w rozwoju, nauce i w społecznym przystosowaniu spowodowane obniżoną sprawnością psychofizyczną.
Dziecku takiemu potrzebna jest specjalna pomoc,
Pedagogika osób niepełnosprawnych zajmuje się problemami dziecka, które wynikają z jego fizycznej odrębności. Dotyczy ona wyglądu zewnętrznego i sprawności motorycznej. Dysfunkcja narządu ruchu dotyczy kończyn górnych, dolnych i kręgosłupa. Powoduje ograniczenie lub zaburzenie sprawności motorycznej na skutek zmian, wrodzonych lub nabytych, układu kostno-stawowego i mięśniowo-nerwowego. Do zmian wrodzonych narządu ruchu zaliczamy:
niedorozwoje i ubytki kończyn górnych i dolnych, zwichnięcia stawu biodrowego, ograniczenia funkcji stawów, zniekształcenia kręgosłupa, przepuklinę oponowo-rdzeniową, kręgi szyjne i inne. Nabyte zmiany narządu ruchu są spowodowane: urazami (powikłania po złamaniu kości czy amputacji), stanami zapalenia (kości, stawów, mięśni), niedotlenieniem mózgu (mózgowe porażenie dziecięce) oraz zaburzeniami przemiany materii i czynności
hormonów (np. aseptyczna martwica kości). Wśród dzieci z dysfunkcją narządu ruchu najwięcej jest takich, które mają różnorodne zniekształcenia kończyn dolnych. Wymienić tu należy kolana koślawe i szpotawe oraz zniekształcenia i wady anatomiczne stóp. Wady te utrudniają dziecku czynności lokomocyjne, powodują nieprawidłową postawę, obniżają zdolność koordynacji ruchowej, wykonywania różnych czynności takich jak np. jazda na rowerze, obsługi niektórych maszyn i urządzeń. Ważne jest również to, że widoczne zniekształcenia i wady kończyn narażają dziecko na negatywne reakcje innych osób.

Do góry