Ocena brak

PARTYCYPACJA

Autor /aleKac Dodano /11.11.2012

 

PARTYCYPACJA (nłc. <participatio> = bra­nie w czymś udziału, uczestnictwo, udział, jako tłum. gr. <metheksis> (1) = uczestnicze­nie, uczestnictwo) ang. participation; fr. participation; nm. Partizipation (1), Teilnahme, Teilhabe

metaf. Termin ogólny wyrażający szcze­gólną relację ontyczną, w której natura jednego bytu określa istotę i cechy drugie­go bytu, przy czym obydwa te byty pozo­stają bytami odrębnymi i zarazem stano­wią relatywną jedność.

1. U Platona — określenie a) relacji łą­czącej rzeczy z ideami oraz b) relacji, jakazachodzi pomiędzy samymi ideami.

  1. Obecność -^ idei (la) w rzeczach pod­padających pod zmysły (—>paruzja /!/) i z kolei udział tych rzeczy, mających tyl­ko byt gignetyczny, w ideach-wzorach, w których zawarte są ich istoty i gdzie ma­ją one swoje prawdziwe bytowanie.

  2. Uczestniczenie wszystkich idei w idei Dobra.

2. metaf. W tradycji arystotelesowsko-scholastycznej rozróżnia się:

  1. partycypację poprzez złożenie byto­we — otrzymywanie przez jakiś podmiot, niesamodzielny bytowo, formy bytowej ze względu na to, że stanowi on część bytu całkowitego, np. uczestniczenie przypad­łości w substancji;

  2. partycypację przez podobieństwo — posiadanie jedynie częściowe tego, co inny byt posiada w pełni i z samej swej istoty, np. rozum ludzki jako uczestnictwo w Ro­zumie Boskim. Poszczególne stopnie pra­wdy i dobra zawdzięczają swoje istnienie uczestnictwu w Prawdzie i Dobru abso­lutnym.

    W tradycyjnej metafizyce na pojęciu par­tycypacji wspiera się pogląd, że świat stano­wi złożoną hierarchię podporządkowaną transcendentnej, pierwotnej i niezłożonej Doskonałości, od której pochodzi wszelka doskonałość skończona. Doskonałości skoń­czone napotykane w świecie należy zgodnie z tym poglądem pojmować jako podobień­stwa doskonałości pierwotnej lub też jako jej naśladownictwa (Platon, Augustyn, Tomasz z Akwinu). W ujęciu M. A. Krąpca ucze­stniczenie jest aspektem transcendental­nej -^ analogii bytu.

Podobne prace

Do góry