Ocena brak

Papieże i cesarze

Autor /Oktawia Dodano /18.04.2013

Następcy Grzegorza Wielkiego, poza sprawami lokalnymi Kościoła rzymskiego, zajmowali się najwięcejrozwiązywaniem konfliktów z Bizancjum. Szczytowe napięcie wystąpiło za cesarza Konstansa II, którynie tylko uwięził, osądził i skazał na wygnanie papieża Marcina I, ale wymógł na klerze rzymskim już w654 roku wybór jego następcy Eugeniusza I. Papież Marcin nie protestował przeciw temu dla dobra Kościoła.Konstans II, despotyczny, samowolnie nadał Rawennie kościelną niezależność od Rzymu (autokefalie).Jego syn, Konstantyn IV musiał zmienić postępowanie wobec papieży, ze względu na trudnąsytuację polityczną na Wschodzie. Nie tylko wycofał się z popierania monoteletyzmu i przyczynił się doodbycia soboru, ale odwołał dekret ojca, który przyznawał Rawennie autokefalie.

Napięcie powróciło za cesarza Justyniana II, który objął tron w siedemnastym roku życia i przez całepanowanie odznaczał się wybujałą ambicją, przesadnym pragnieniem sławy i despotyzmem, choć starałsię być głęboko religijnym. Jako pierwszy cesarz bizantyjski umieścił na monetach wizerunek Chrystusa,a obok swego imienia na nich słowa sługa Chrystusa. Nie przeszkadzało mu to odebrać cesarskiemu egzarszez Rawenny prawa zatwierdzania wyboru papieża, a zastrzec je wyłącznie sobie, przez co spowodował,że papież Benedykt II (684-685) czekał rok na uznanie swego wyboru i nie mógł przyjąć święceń.

Po śmierci jego następcy, papieża Jana V (685-686) cesarz upierał się przy swoim kandydacie i z trudemzgodził się na kompromisowy wybór sędziwego kapłana Konona (686-687). Rozdwojenie nastąpiło pojego pontyfikacie. Stronnictwo rzymskie ponowiło wybór swojego kandydata przed Kononem, kapłanaTeodora, stronnictwo cesarskie narzucało archiprezbitera Paschalisa. Wobec niemożliwości kompromisowegozałatwienia sprawy odrzucono ich obu i wybrano Sergiusza (687-701), któremu oni się podporządkowali.Dłuższy pontyfikat tego papieża umożliwił uporządkowanie stosunków z Bizancjum.

Sergiusz otrzymał od cesarza Justyniana II zapewnienie, że uznaje uchwały soboru szóstego powszechnego.Otrzymał także ulgi podatkowe dla posiadłości Kościoła rzymskiego. Po kilku latach powrócił jednakkonflikt, gdy cesarz postanowił nowym soborem uzupełnić uchwały dwóch poprzednich w dziedzinie przepisów prawnych i zwołał biskupów do Konstantynopola na zjazd, który Kościół katolicki nazywasynodem, a nie soborem.

Podobne prace

Do góry