Ocena brak

Państwo Kościelne i lenna

Autor /Zula Dodano /22.04.2013

Innocenty III, obejmujący swoją działalnością wszystkie kraje katolickie, starał się o pokój i ład prawnyw Państwie Kościelnym, w którym widział fundament swej niezależności. Rzymowi zostawił dużą autonomię,odbierając przysięgę wierności od senatora, stojącego na czele władz miejskich. W PaństwieKościelnym wymagał uiszczania świadczeń według wykazu (Liber censuum), sporządzonego za CelestynaIII. Pokonał opory przeciw uznawaniu suwerennej władzy papieża w niektórych częściach PaństwaKościelnego, umacniając jego zasięg od Morza Adriatyskiego do Morza Tyrreńskiego. W ten sposób oddzielałoono posiadłości cesarskie w północnej Italii od Królestwa Neapolu i Sycylii.

Królestwem Neapolu i Sycylii władała Konstancja, po śmierci cesarza Henryka VI, w imieniu syna,Fryderyka II. Złożyła papieżowi hołd lenny, a w testamencie zleciła mu regencję i opiekę nad małoletnim,lecz ukoronowanym (1198) Fryderykiem II. Papież wyraźnie postawił zasadę, że nie może być uniipersonalnej między cesarstwem i Sycylią. Potwierdził to pod przysięgą Fryderyk II, gdy został wybranyna cesarza.

Hiszpania była uznawana przez papieża we wszystkich jej częściach za lenno Stolicy Apostolskiej. Popierałtym bardziej rekonkwistę i ogłosił krucjatę przeciw Maurom, dzięki której odniesiono (1212) decydującezwycięstwo pod Las Navas de Tolosa. Szybki upadek emiratu Grenady zmusił jego władcę douznania się (1238) wasalem Królestwa Kastylii. Konflikt między papieżem, a królem Piotrem aragońskimpowstał z powodu oddalenia żony Marii z Montpellier.

Bułgaria nawiązała stosunki z Innocentym III z racji politycznych. Jej władca, Jan Asen I (zwany Kolojanem)uzyskał pomoc od papieża i zgodę na królewską koronację (1204). W bulli posłużono się formułąustanawiamy Cię królem, co mogło dać podstawy do uznania Bułgarii za lenno Stolicy Apostolskiej, leczBułgarzy szybko odwrócili się od Zachodu.

Anglia stała się lennem papieskim z dobrowolnej decyzji mało poczytalnego króla Jana bez Ziemi(1199-1216), który najpierw wszczął spór o obsadzenie arcybiskupstwa w Canterbury (1205). Kapituławybrała jednego kandydata, król chciał narzucić drugiego, wtedy papież nie uznał ich, lecz polecił kapitulew ponownym wyborze przyjąć kandydaturę kurialnego kardynała Stefana Langtona, któremuudzielił sakry (1207) i nadał paliusz. Gdy król nie pozwolił na wjazd arcybiskupa do Anglii, papież rzuciłna nią interdykt. Pertraktacje nie pomogły, papież więc ogłosił ekskomunikę na króla (1209). Dalszy opórspowodował, że podjęta przez Francję wojna z Anglią została uznana za równą krucjacie. Niepowodzeniaskłoniły wreszcie Jana do ugody, uznania Stefana Langtona i naprawienia krzywd (1213). Po zawarciuugody, król z własnej woli ogłosił swe państwo lennem papieża i zobowiązał się płacić, niezależnie odświętopietrza, roczny czynsz z Anglii i Irlandii. Wysłani legaci papiescy uporządkowali tamtejsze sprawykościelne.

Papież stanął po stronie króla w konflikcie z baronami, a wymuszone przez nich przywileje (MagnaCharta, 1215) ogłosił za nieważne, suspendował nawet Langtona za ich podpisanie. Potępił wyprawę do Anglii, wezwanego przez opozycję, francuskiego następcy tronu, Ludwika, którego legat papieski ekskomunikował.Po śmierci Jana bez Ziemi (1216) pośredniczył w zawarciu pokoju Francji z Anglią iuznaniu Henryka III, syna Jana, za króla angielskiego. Długą i wytrwałą działalność Innocentego III wsprawie Anglii przyjmuje się jako dowód jego umiejętności dyplomatycznych, ale także uwzględniania wdyplomacji wartości nadrzędnych, moralnych.

Podobne prace

Do góry