Ocena brak

Panda mała

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Panda mała, inaczej ruda, (Ailurus fulgens) nie jest tak dobrze znana jak panda wielka, mimo że występuje na o wiele większym ob­szarze - od Himalajów po południowe Chiny. Są dwa podgatunki pandy małej. Niektórzy naukowcy zaliczają pandy do Procyonidae, czyli do szopowatych, inni zaś nadają im rangę osobnej rodziny Ailuridae.
Długość ciała pandy małej od głowy do nasady ogona wynosi 50-63 cm długości. Ssak ten ma długie, miękkie futro o kaszta­nowej barwie. Posiada niewyraźnie jasno pręgowany puszysty ogon, którego długość wynosi nieco ponad 50 cm. Głowa jest jaś­niej ubarwiona niż reszta ciała - pysk, policz­ki i wnętrze małżowin usznych są pokryte jasną sierścią.
Panda mała najczęściej zamieszkuje za­rośla bambusowe i lasy górskie położone na wysokościach pomiędzy 1800 a 4000 m n.p.m. Ssak ten jest aktywny o zmierzchu i w nocy. Żywi się głównie pokarmem roślin­nym. Czasami zjada owady, małe ssaki, pisk­lęta i jaja ptaków. Panda mała doskonale wspina się po gałęziach i większość czasu spędza, żerując wśród koron drzew.
Sezon rozrodczy trwa od stycznia do po­czątku marca. Samica po trwającej 115-145 dni ciąży rodzi przeciętnie dwa niewielkich rozmiarów młode. Noworodki są początkowo ślepe i niedołężne, chociaż są okryte futrem. Otwierają oczy w osiemnastym dniu życia, a stałym pokarmem zaczynają się odżywiać po czterech miesiącach. Młode pandy małe osiągają dojrzałość płciową, mając półtora roku. Samiec w ogóle nie uczestniczy w wy­chowaniu potomstwa.
Wśród pand małych istnieje dość znaczne zróżnicowanie pod względem wielkości are­ału osobniczego. Zwierzęta zazwyczaj pro­wadzą samotniczy tryb życia. Ssaki te mają bardzo dobry węch, a zmysły dotyku, wzro­ku i słuchu są wykształcone w stopniu dob­rym. Granice swego terytorium samce ozna­czają zapachową wydzieliną gruczołów analnych i kałem, pozostawianym w okre­ślonych miejscach.

Podobne prace

Do góry