Ocena brak

Ostronosy

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Spośród czterech gatunków ostronosów najlepiej znanym gatunkiem jest ostronos rudy. Występuje on w lasach porastających południowe obszary Stanów Zjednoczonych i w Ameryce Południowej na wschód od Andów aż po Atlantyk.
Ostronosy są jedynymi przedstawicielami ro­dziny szopowatych, prowadzącymi dzienny tryb życia. Samice tych gatunków są bardzo towarzyskie i żyją w stadach liczących do dwudziestu pięciu osobników, wśród których są też ich młode. Są też dość głośne i potrafią wydawać całą gamę różnych odgłosów - krótkie chrapnięcia i pochrząkiwania, piski i pojękiwania.
Ostronosy są mniejsze i smuklejsze niż szopy. Mają mniejsze małżowiny uszne i wydłużone, zwężające się, ruchliwe pyszczki. Ubarwienie sierści jest rudawobrązowe, jednakże występują znaczne różnice osobnicze - od barwy cynamonowobrązowej po brązowoszarą. Układ ciemniejszych wzo­rów na pysku ostronosów jest mniej wyraźny niż u szopów, jednak mimo to dość dobrze zaznaczo­ny. Oczy są obwiedzione jasną sierścią, na policz­kach występują jasne plamki, a od nasady pyska biegnie biała smuga. Długi, zwężający się i dość niewyraźnie pręgowany ogon jest pomocny w utrzymaniu równowagi w czasie wspinania się. Gdy ostronos chodzi po ziemi, zazwyczaj ma wy­prostowany ogon:
Ostronosy w nocy śpią wysoko na drzewach, z których schodzą, aby żerować. Na drzewach też spędzają najgorętsze pory dnia. Każda grupa ostronosów żeruje na obszarze jednego kilometra kwa­dratowego, a jej obszar może pokrywać się z ob­szarem innego stada.
Pokarm.
Ostronosy są głównie owadożerne, a ich długi, ruchliwy pyszczek jest idealnie przystosowany do grzebania w ściółce leśnej, wśród próchniejących pni i skalnych zakamarków. Z tych miejsc ostro­nosy wygrzebują larwy, mrówki, termity, pająki i inne bezkręgowce. Samice ostronosów mogą zabi­jać i zjadać także małe kręgowce, na przykład jasz­czurki, a samce polują na gryzonie, które przed zagryzieniem przyciskają do ziemi silnymi łapka­mi. W porze dojrzewania owoców żywią się też pokarmem roślinnym, a cała grupa żerujących zwierząt może w bardzo krótkim czasie do czysta ogołocić drzewo z owoców.
W przerwach między jedzeniem wchodzące w skład grupy samice i ich młode często czyszczą sobie wzajemnie futerka.
Rozmnażanie się.
Młody samiec ostronosa opuszcza grupę rodzinną, kiedy w drugim lub trzecim roku życia osiąga doj­rzałość płciową. Później będzie mógł się połączyć z grupą samic tylko w okresie kojarzenia się. Wkra­da się w łaski samic, pielęgnując ich sierść i za­chowując się ulegle. W zamian, gdy zostanie za­akceptowany, kopuluje z każdą samicą, a następnie jest przez nie przeganiany.
Po 77 dniowej ciąży przychodzą na świat młode ostronosy. W gnieździe zbudowanym na drzewie samica rodzi od trzech do pięciu słabo rozwinię­tych małych, które przebywają tam pięć, sześć tygodni. W tym czasie samica opuszcza je tylko na okres żerowania. Gdy są już gotowe, matka znosi je z drzewa i przyłącza się z nimi ponownie do sta­da. Młode przestają ssać matkę w czwartym mie­siącu życia, a ostateczną wielkość ciała osiągają rok później.

■ Ostronosy wykazują wielką zmienność osobniczą w ubarwieniu futra. W jednym miocie mogą być młode o rudej, szarej lub brązowej sierści.
■ Poszukując pokarmu, ostronos za po­mocą pazurów na przednich łapach rozko­puje ziemię, a następnie wrażliwym pyskiem wyszukuje w glebie larwy owadów oraz inne bezkręgowce.

Ostronosy
Cztery gatunki należące do dwóch rodzajów.
Wielkość: 70-130 cm (od głowy do końca ogona)
Wśród gatunków:
Ostronos rudy (Nasua nasua)

Podobne prace

  • Kotofretki

    Ocena / Autor /Jana
    Dodano /31.01.2012 praca w formacie txt

Do góry