Ocena brak

Orzekanie niepełnosprawności i niezdolności do pracy

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Oceną stopnia utraty sprawności psychofizycznej

i zdolności do wykonywania pracy zarobkowej zajmują się powiatowe zespoły do spraw orzekania

0    stopniu niepełnosprawności i lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Lekarz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeka tylko o niezdolności do pracy osób, które ubiegają się o świadczenia przysługujące na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym i ubezpieczeniu społecznym (renta, dodatek pielęgnacyjny, świadczenia rehabilitacyjne). Wydaje orzeczenia jednoosobowo, na podstawie bezpośredniego badania

1    dokumentacji medycznej. Może też zlecić uzupełnienie dokumentacji o opinię lekarza konsultanta lub psychologa, o wyniki badań dodatkowych i obserwacji szpitalnej. Przy ocenie niezdolności do pracy bierze pod uwagę łącznie:

-    charakter i przebieg procesów chorobowych oraz ich wpływ na stan czynnościowy organizmu,

-    ogólną sprawność psychofizyczną i stopień przystosowania do skutków choroby,

-    posiadane kwalifikacje, wiek, zawód, warunki pracy i możliwości jej kontynuowania,

-    możliwość przywrócenia zdolności do pracy przez leczenie i rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe.

Lekarz orzecznik może uznać osobę wnioskującą za:

-    zdolną do pracy,

-    całkowicie niezdolną do pracy i do samodzielnej egzystencji (wówczas przysługuje jej dodatek pielęgnacyjny),

-    całkowicie lub częściowo niezdolną do pracy,

-    uprawnioną do świadczenia rehabilitacyjnego (najdłużej na rok i tylko w przypadkach schorzeń rokujących odzyskanie zdolności do pracy),

-    niezdolną do pracy w dotychczasowym zawodzie i nadającą się do przekwalifikowania (wówczas najdłużej przez 3 lata pobiera tzw. rentę szkoleniową

i zdobywa nowy zawód w ramach szkoleń organizowanych przez powiatowe urzędy pracy).

Orzeczenie lekarza ZUS uprawnia także do korzystania z usług i przywilejów pozarentowych.

Zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności oceniają stan zdrowia tylko do celów nie-rentowych, tj. zatrudnienia w warunkach specjalnych

i szkolenia zawodowego, konieczności korzystania z usług socjalnych oraz opiekuńczych świadczonych przez ośrodki pomocy społecznej, możliwości stosowania rehabilitacji społecznej oraz korzystania z ulg i uprawnień niepełnosprawnych (w tym dodatków pielęgnacyjnych dla dzieci i osób niepobie-rających świadczeń z ZUS). W skład zespołów orzekających wchodzą lekarze różnych specjalności, psycholodzy i pedagodzy, doradcy zawodowi i pracownicy socjalni.

Przy ocenie stopnia niepełnosprawności bierze się pod uwagę kryteria medyczne, zawodowe i społeczne, tj.:

-    orzeczenie lekarza o stanie zdrowia osoby wnioskującej, uwzględniające stałe lub okresowe naruszenie funkcji organizmu,

-    wiek, płeć, wykształcenie, zawód, posiadane kwalifikacje,

-    warunki pracy i możliwość jej kontynuowania,

-    możliwość całkowitego lub częściowego przywrócenia zdolności do pracy, w tym także w warunkach specjalnych, przez leczenie lub reorientację zawodową,

-    możliwość poprawy jakości życia i pełnienia ról społecznych poprzez leczenie, rehabilitację, szkolenie, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, usługi opiekuńcze i inne działania dostosowane do potrzeb osoby wnioskującej.

Poszczególne kryteria oceny są najważniejsze w zależności od celu, do jakiego orzeka się o niepełnosprawności. Są trzy stopnie niepełnosprawności.

I.    Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu i:

-    niezdolną do pracy,

-    niezdolną do wykonywania pracy w zakładzie pracy chronionej lub zakładzie aktywności zawodowej,

-    wymagającą stałej lub długotrwałej opieki innej osoby ze względu na znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji.

II.    Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę:

-    zdolną do wykonywania pracy na stanowisku pracy odpowiednio przystosowanym,

- wymagającą częściowej lub okresowej pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

III. Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, zdolną do pracy i nie wymagającą pomocy innej osoby.



 

Podobne prace

Do góry