Ocena brak

Orangutan

Autor /Karmazyn Dodano /31.01.2012

Orangutan to jeden gatunek, mimo że rozdziele­nie na' dwie izolowane od siebie populacje -jedną na Borneo, drugą na Sumatrze - powo­duje, że te osobniki wyraźnie się różnią. Oran­gutan sumatrzański jest smuklejszy, o bardziej spłowiałej, dłuższej sierści i pociągłej twarzy.
Orangutan jest znacznie większy od gibbo­nów. Jest pokryty długą, czerwonawą, kudłatą sierścią; twarz ma nagą, jedynie dorosłe samce populacji sumatrzańskiej mają brodę. Dorosłe samce są prawie dwukrotnie większe od samic, po obu stronach ich twarzy rozwijają się duże „talerze policzkowe", pojawia się wysoki fałd tłuszczowy na czubku głowy oraz duży worek krtaniowy, służący jako rezonator wydawanych głośnych dźwięków. Ponadto sierść dojrzałego samca mocno ciemnieje.
Długie ramiona i nogi orangutana ułatwiają mu nadrzewny tryb życia. Z powodu znacznej masy ciała jest mniej zwinny, a jego sposób poruszania (brachiacja) polega na tym, że po osią­gnięciu jednej gałęzi łapie drugą i rozhuśtawszy ją, aż całe drzewo zaczyna się kołysać, udaje mu się dopiero chwycić odpowiednio mocny konar, który utrzyma jego ciężar. Stopy orangu­tana bardzo przypominają jego dłonie, mają po­dobnie zakrzywione palce. Gdy orangutan po­rusza się wzdłuż konaru chwyta się go zarówno dłońmi, jak i stopami. Orangutany są wyjąt­kiem wśród małp człekokształtnych, gdyż nie­mal zawsze żyją samotnie - trwalszy związek łączy jedynie samicę z jej pojedynczym potom­kiem. Dorosłe samce zajmują określone teryto­ria, ale ich granice nie są ściśle wyznaczone, tak że przecinają się z rewirami zajętymi przez in­ne osobniki. Zwierzęta wędrują także poza te granice. Kiedy dorosłe osobniki spotkają się na tym samym obszarze, starają się siebie nawza­jem zignorować, jednak niekiedy wybucha gwałtowna i głośna bójka..
Zrobienie gniazda.
Orangutan jest aktywny w ciągu dnia. Mimo swojej masy spędza większość czasu w koro­nach drzew, i tu też przygotowuje gniazdo z gałęzi i liści na nocleg. Jest to rodzaj platformy z przeplecionych wzajemnie kilku grub­szych konarów. Niekiedy układa na wierzchu stos z gałązek, zanim ułoży się do snu. Stare samce spędzają znacznie więcej czasu na dnie lasu, co prawdopodobnie jest związane ze zbyt dużą masą ciała, powodującą ociężałość i brak zręczności.
Niemal cały okres dziennej aktywności oran­gutany poświęcają jedzeniu. Do największych ich przysmaków należą owoce. Dzięki mocnym szczękom potrafią rozłupać twarde okrywy ze­wnętrzne lub łupiny nasienne. Pokarm orangu­tanów jest bardzo urozmaicony - składają się nań liście, orzechy, młode pędy, kora drzew i owady, jak również ptaki i drobne ssaki.
Ich nadzwyczajna inteligencja pozwala im zapamiętać lokalizację drzew owocujących w różnych porach roku. Mimo że żerowanie trwa codziennie przez wiele godzin, penetrowa­ny w tym czasie obszar jest znacznie mniejszy niż w przypadku gibbonów. Na terytorium zaj­mowanym przez dorosłego samca żyje kilka sa­mic i gdy jedna z nich ma ruję samiec łączy się z nią w parę, pozostającą ze sobą prawdopodobnie kilka tygodni. Kopulacja odbywa się okresowo. Gdy tylko samica stanie się brze­mienna, stadło rodzinne rozpada się. Samiec zapładnia kilka samic.
Mały orangutan
Samica rodzi jedno młode po ciąży trwającej prawie 9 miesięcy. Młode trzyma się matki uczepione jej futra, potem porusza się obok niej, aż w wieku 3 lat zostanie odstawione od piersi. Przebywa z matką, dopóki nie urodzi ona następnego dziecka - zazwyczaj kolejne poro­dy odbywają się co 5 lat. Okres płodności sami­cy trwa do 30-go roku życia.
Młodzież odchodzi, by zająć własne teryto­ria, ale jako osobniki jeszcze nie w pełni dojrza­łe, poświęca często wiele czasu na zabawę. Tworzy luźno związane stada, póki nie osiągnie dojrzałości, co zwykle ma miejsce między 10 a 15 rokiem życia.
Cechą dojrzałego płciowo samca jest popi­sywanie się krzykiem - długotrwałym woła­niem, poprzedzonym zwykle łamaniem gałęzi i ciskaniem ich na ziemię. Zew zaczyna się serią cichych dźwięków, stopniowo coraz głośniejszych, aż do przejścia w crescendo długiego ryku, po czym opada do ponownie ci­chych dźwięków.
Wołanie trwa od jednej do trzech minut i gło­si panowanie nad zajętym rewirem oraz praw­dopodobnie ma przywołać gotową do rozrodu samicę.

Orang-utan oznacza po malajsku „le­śny człowiek". Według podania oran­gutany są potomkami człowieka, który po okryciu się hańbą zbiegł do lasu.
■ Także według legendy w zewie oran­gutana wyrażona jest boleść spowodo­wana utratą ludzkiej panny młodej zbiegłej z jego gniazda.
■ Orangutan pije zanurzając dłoń w wodzie, a następnie zasysając kro­ple.
■ Orangutan ma ogromny apetyt; po­trafi cały dzień jeść.

ORANGUTAN
Monotypowy rodzaj Pongo. Jedyny gatunek P. pygmaeus.
Występuje w dwóch oddzielonych od siebie populacjach zasiedlających północną Sumatrę i wilgotny las równikowy w nizinnej części Borneo.
Długość głowy i tułowia: samca 97 cm, samicy 78 cm
Wysokość ciała (stojąc): samca 137 cm, samicy 115 cm
Masa ciała: samca 60-90 kg, samicy 40-50 kg.

Podobne prace

Do góry