Ocena brak

OPTYMIZM

Autor /aleKac Dodano /11.11.2012

 

OPTYMIZM (łc. Optimus = najlepszy) ang. optimism; fr. optimisme; nm. Optimismus

Termin użyty po raz pierwszy prawdopo­dobnie przez francuskich jezuitów (1737) w odniesieniu do doktryny G. W. Leibniza, w szczególności zaś — w związku z jego określeniem świata jako Optimum lub też Maximum.

Przeciwieństwo us—> pesymizmu.

Ogólna nazwa przyznawana systemom etycznym i metafizycznym, które uznają supremację dobra (optymizm eudajmonologiczny, według którego w świe­cie przeważa szczęście i przyjemność), a tak­że możliwość wewnętrznego doskonalącego rozwoju człowieka oraz jego twórczego od­działywania na świat (optymizm ewolucjonistyczny, dostrzegający w świe­cie stały wzrost dobra); również doktry­nom opierającym się na przekonaniu, że każde cierpienie zostanie wynagrodzone. W sensie psychologicznym — postawa w zasadzie spontaniczna, przejawiająca się w dostrzeganiu dobrych stron rzeczy­wistości i w wierze w pomyślność róż­nych działań, owocność ich rezultatów, w powodzenie w jakiejś konkretnej spra­wie itp.

  1. Optymizm absolutny, zwany też kosmologicznym — doktryna, według której świat, jeśli nawet nie jest doskonały, to jest najlepszy z możliwych (G. W. Leib­niz, Teodycea, § 416), i która odmawia złu pozytywnego istnienia.

  2. Optymizm względny — do­ktryna, według której mimo istnienia czy nawet dominowania w świecie zła lepiej jest, że on istnieje, niż gdyby miał wcale nie istnieć, dobro bowiem w ostatecznym rachunku przeważa nad złem (—>melioryzm).

Do góry