Ocena brak

Opona miękka, pajęczynówka i zbiorniki mózgu

Autor /mieczyslaw Dodano /23.01.2014

Opona miękka i pa jęczy nówka tworzą razem organiczną całość (lepto-meninx). W czasie operacji szklisto przeświecająca cieniutka blonka pajęczy-nówki ściśle przylega wszędzie do opony twardej. Z kolei zaś opona miękka, która pokrywa powierzchnię mózgu z jego wszystkimi bruzdami i zakrętami, powoduje miejscami znacznego stopnia powiększenie się przestrzeni podpajęczynówkowcj (spatium subarachnoidealae) zawierającej płyn mózgowo-rdzeniowy. Rozszerzenia te nazywają się zbiornikami mózgu i mogą wyrównywać niewielkie wahania w zakresie objętości mózgu. Znajdujący się w przestrzeni podpajęczynówkowcj płyn mózgowo-rdzeniowy pokrywa powierzchnię mózgu płaszczem płynowym, zmieniając tym samym wywierane na podstawę czaszki ciśnienie hydrostatyczne, a naczynia znajdujące się na podstawcie nie są dzięki temu uciśnięte. Płyn mózgowo-rdzeniowy odpływa drogą pochewek chłonnych nerwów czaszkowych oraz przebiegającymi w przestrzeni podpajęczynówkowcj żyłami kory mózgowej. Być może pewną rolę w odpływie płynu mózgowo-rdzeniowego odgrywają i ziarnistości pajęczy-nów'kowe Pacchioniego. Ze względu na większą przestrzeń podpajęczynów-kową na podstawie czaszki odstęp mózgu od podstawy czaszki jest większ\ w porównaniu z jego odstępem od sklepienia czaszki. Kieszenie utworzone przez oponę twardą (przysadka mózgowa, jama Meckela) wypełnione si[ odpowiednimi zbiornikami przestrzeni podpajęczynówkowcj (zbiornik n. trójdzielnego, zbiornik przysadki mózgowej — cisterna trigemini, cisterna hypophyseos) (Ferner). Wszystkie pozamózgow'e przestrzenie zawierające płyn mózgowo-rdzeniowy stanowią anatomiczną i czynnościową całość.

Zaopatrzenie tkanki mózgowej w naczynia (ryc. 7, 8) pochodzi z dwóch źródeł: t. podstawna (a. basilaris) i wspólny odcinek II. kręgowych (aa. ver-tebralcs) zaopatrują obszary mózgu okolicy podnamiotowej, jak leż podstawowe obszary mózgu okolicy potylicznej i skroniowej; części tylne półkul mózgowych zaopatruje I. szyjna wewn. (a. earotis int.). Oba źródła zaopatrzenia zespalają się ze sobą tworząc koło tętnicze mózgu Willisa (circulus arteriosus cerebri). Z kolei wyróżnia się gałęzie powierzchowne (korowe) i gałęzie centralne wnikające w kierunku podstawy mózgu (ryc. 8). Między nimi znajduje się w obrębie istoty białej kory mózgowej obszar ubogi w naczynia sprzyjający powstawaniu różnego rodzaju zaburzeniom krążenia, procesom zapalnym i zanikowym istoty białej kory. O ile zaś np. dojdzie do wypadnięcia przez ubytek kostny tkanki mózgowej, wówczas następstwem zaciśnięcia tętnicy korowej jest martwica, a w dalszym przebiegu i ropow ica istoty białej kory mózgowej. Z drugiej natomiast strony bogato unaczyniony obszar okolicy okołokomorowej zapobiega w wielu przypadkach przed przebiciem się ropnia do światła komory mózgowej dzięki względnie szybkiemu wytworzeniu wału ziarninowego. Ponieważ krew z żył kory mózgowej odpływa w kierunku sklepienia czaszki, a z żył położonych ośrodkowo w kic-runku podstawy mózgu, w związku z tym „ubogonaczyniowy obszar tętniczego zaopatrzenia11 może być porównany z „żylnym działem wodnym11 (Femer), który również znajduje się w obrębie istoty białej kory mózgowej. Granicę między obszarem zaopatrywanym przez t. szyjną wewn. a t. kręgową można wyznaczyć za pomocą skośnie przebiegającej płaszczyzny między szczeliną ciemieniowo-potyliczną (fissura parieLooccipitalis) a ciałami sutecz-kowatymi (corpora mamillaria).

Podobne prace

Do góry