Ocena brak

Opatrunki z opasek nasyconych żywicami poliuretanowymi

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

W ostatniej dekadzie XX wieku doszło do rozpowszechnienia się sposobu unieruchamiania kończyn przy użyciu nowych tworzyw. Wprowadzono do użycia tzw. opatrunki półsztywne typu Soft-cast, umożliwiające tak zwane unieruchomienie czynnościowe. Znane wcześniej opaski sztywne, o podobnej do gipsu charakterystyce mechanicznej (np. typu Scotch-cast Plus), nie różnią się na pierwszy rzut oka od opasek typu półsztywnego (Soft-cast). Obydwie wykonane są z włókna szklanego nasyconego żywicami poliuretanowymi. Skład żywic w obu rodzajach różni się od siebie. Skutkuje to różnicą elastyczności obu materiałów. Opatrunek sztywny w swoim zachowaniu odpowiada tradycyjnemu opatrunkowi gipsowemu, natomiast opatrunek typu półsztywnego (Soft-cast) ma unikalne właściwości - połączenie sprężystości i giętkości i tak zwaną „pamięć kształtu”. Opatrunek półsztywny pozwala na pewną, ograniczoną ruchomość w stawie, jednak nie „rozciąga się” i przyjmuje zawsze pierwotne ustawienie. Wystawienie opatrunku Soft-cast na działanie wody lub nawet wilgoci z powietrza wywołuje reakcję chemiczną, która powoduje utrwalanie się bieżącego kształtu. Po stężeniu opatrunek, choć wykazując pewną giętkość, zawsze będzie przyjmował pierwotną formę dzięki opisanej już właściwości „pamięci kształtu”.

Uwaga! Bezpośrednio po wyjęciu ze szczelnego opakowania Soft-cast klei się do skóry i odzieży. Stąd opatrunki należy zakładać w rękawiczkach lateksowych, zachowując należytą ostrożność i unikać kontaktu ze skórą zarówno pacjenta, jak i własną. Żywicę ze skóry należy zmyć gazikiem nasączonym alkoholem izopropylowym.

Sposób użycia. Opaskę należy wyjąć ze szczelnego opakowania bezpośrednio przed użyciem. Żywica ma silne właściwości higroskopijne i wilgoć z powietrza wystarcza do rozpoczęcia reakcji tężenia. Im większa jest ekspozycja na wodę, tym krótszy czas wiązania i mniej czasu pozostaje na wykonanie opatrunku. Utrudnione jest wówczas również odwijanie opaski z rolki. Dlatego zaleca się wykonywanie opatrunku bez wcześniejszego moczenia opasek. Natomiast po nawinięciu wszystkich obwo-jów należy gotowy opatrunek owinąć wilgotnym bandażem dzianym na 1-2 minuty. Zapewnia to dobre sklejenie poszczególnych warstw. W przypadku konieczności wzmocnienia - usztywnienia opatrunku Soft-cast możemy usztywnić go opaską lub podłużnikiem typu Scotch-cast. Wówczas również opatrunek należy owinąć wilgotnym bandażem dzianym.

Unieruchomienie i „szkody gipsowe”. Tradycyjne zasady stosowania opatrunków gipsowych wymagają unieruchomienia stawów sąsiadujących - powyżej i poniżej uszkodzenia. Ograniczają one działanie jakichkolwiek bodźców zewnętrznych na kości i tkanki miękkie, utrzymując anatomiczne ustawienie i chroniąc przed bólem. Jednakże obserwacje następstw sztywnych unieruchomień skłoniły badaczy do poszukiwania alternatywnych rozwiązań. Stało się jasne, że unieruchomienie, znosząc fizjologiczne napięcie tkanek miękkich, przyczynia się do ich degradacji. Zespół zmian w tkankach, które są następstwem nadmiernej ochrony opatrunkiem gipsowym, opisano jako „zespół szkód gipsowych”. Działanie czynników zewnętrznych jest niezbędne do rozwoju i utrzymania funkcji narządów ruchu. Stosowanie przez dłuższy czas sztywnego unieruchomienia doprowadza do zaników mięśni, uszkodzeń torebek stawowych, demineralizacji kości, osłabienia ścięgien i więzadeł oraz powoduje powstawanie zaburzeń krążenia. W rezultacie chorzy wymagają dłuższej rehabilitacji, a niektóre następstwa unieruchomienia mogą być nieodwracalne. Natychmiastowe przywrócenie funkcji kończyny jest podstawą zaopatrzenia czynnościowego i minimalizuje '>.utki uboczne unieruchomienia.

 

Podobne prace

Do góry