Ocena brak

Oparzenia ciężkie

Autor /podlewaczka Dodano /15.02.2013

Bez względu na przyczynę oparzenia obowiązują tutaj pewne o-gólne zasady.

Postępowanie na miejscu wypadku. Po oddzieleniu rannego od czynnika parzącego należy zapewnić mu spokój. Oparzone powierzchnie zabezpiecza się opatrunkami jałowymi (np. jałowe prześcieradła). Ból i pobudzenie opanowuje się domięśniowymi wstrzyknięciami leków przeciwbólowych lub uspokajających (Luminal, Hydroxyzinum, Phener-gan). W przypadku silnych cierpień podać można petydynę (Dolargan, Dolcontral, Do-lantin) lub morfinę.

Dzieciom zaleca się wstrzykiwanie pabial-giny w następujących dawkach: do 1 r.ż. —

0,5 ml, do 3 r.ż. — 1,0 ml, do 10 r.ż. 2,0 ml. Można też podawać petydynę w dawkach

0,5—1,0 mg/kg masy ciała. W ciężkim wstrząsie petydynę można podawać dożylnie, w dawkach frakcjonowanych.

W przypadkach przedłużającego się transportu do szpitala należy rozpocząć przetaczanie dekstranu. Wskazane jest powiadomienie szpitala o transporcie oparzonego. Choremu, który doznał5 oparzenia rąk, należy zdjąć pierścionki i obrączkę.

Specjalnej uwagi wymagają oparzenia dróg oddechowych (tzw. wetchnięcie płomienia lub rozżarzonych gazów). Oparzeni z objawami sinicy, trudnością oddychania i zaburzeniami mowy (objaw piania) wymagać mogą wspomaganego oddychania za pomocą maski i worka samorozprężalnego. Szybkie pogłębianie się trudności oddychania stanowi wskazanie do tracheostomii.

 

Podobne prace

Do góry