Ocena brak

Olingo

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Większość naukowców uważa, że istnieje pięć gatunków olingo, chociaż niektórzy wyróżniają tylko dwa gatunki, a pozostałym nadają rangę podgatunku. Wszystkie te ssaki pod względem wyglą­du są bardzo do siebie podobne.
Olingo występują w Ameryce Środkowej -w Nikaragui, Kostaryce i Panamie, a także w Ame­ryce Południowej w Wenezueli, Gujanie, Kolumbii, Ekwadorze, Brazylii i w Peru. Te egzotyczne zwie­rzęta preferują środowisko wilgotnych lasów tro­pikalnych położonych do wysokości 2000 metrów nad poziomem morza. Są ssakami nadrzewnymi i prowadzą nocny tryb życia.
Olingo jest nieco mniejszy niż szop pracz. Dłu­gi tułów tego zwierzęcia jest pokryty gęstą, mięk­ką sierścią o złocistym zabarwieniu. Końcówki naj­dłuższych włosów futra są czarne lub szare. Niezmiernie długi ogon jest puszysty i bardzo nie­wyraźnie pręgowany. Zaokrąglona głowa jest spłaszczona od góry, pysk dość długi i spiczasty, a uszy małe i zaokrąglone. Kończyny olingo są dość krótkie, na łapach występują zakrzywione pazury, które nie są wciągane.
Olingo żyją pojedynczo lub w parach. Dzień spędzają w kryjówkach, które urządzają sobie w dziuplach drzew wyścielonych trawą, gdzie śpią zwinięte w kłębek. O zmierzchu budzą się i roz­poczynają toaletę, czyszcząc futro. W przeciwień­stwie do innych szopowatych nie robią tego przed­nimi łapkami, ale drapią się tylnymi kończynami i za pomocą zębów rozczesują włosy, a później dokładnie liżą sierść.
Olingo rzadko schodzą z drzew na ziemię - szu­kają pokarmu głównie w koronach drzew. Są w tym niezmiernie zręczne, łatwo się wdrapują po pniach i skaczą z gałęzi na gałąź, wykonując z łat­wością dwu-, trzymetrowe skoki. Długi ogon po­maga im utrzymać równowagę. Gdy zwierzę jest podekscytowane, unosi ogon i trzyma go jak cho­rągiew nad grzbietem. Chodząc po drzewach, olin­go znaczą drogę moczem. Niestety nie wiadomo, jakie jest znaczenie tego rodzaju zachowania. Nie wiemy z pewnością czy w taki sposób oznaczają terytorium, przywabiają partnera rozrodczego lub zaznaczają szlak swej marszruty, dzięki czemu mo­gą łatwiej powrócić do wybranego miejsca.
Pokarm.
Zasadniczo olingo żywią się owocami. Na drze­wach, które owocują, można spotkać jednocześnie wiele tych ssaków. Uzupełnieniem owocowej die­ty są małe ssaki i owady, łapane zazwyczaj w trak­cie krótkiej pogoni.
Rozmnażanie się.
Jak się wydaje olingo mogą rozmnażać się o każ­dej porze roku i nie mają ustalonego sezonu roz­rodczego. Po kopulacji samiec przebywa razem z samicą aż do momentu narodzin potomstwa, kiedy to samica go przegania. Ciąża trwa u tych zwierząt 73 dni i, o ile wiemy, samica rodzi tylko jedno młode. Tak jak u innych szopowatych, nowo­rodek jest bardzo mały - jego masa wynosi zaled­wie 55 gramów - i słabo rozwinięty. Otwiera oczy po 27 dniach, a pokarm stały zaczyna pobierać po ukończeniu drugiego miesiąca życia. Młode olin­go dojrzewają płciowo na krótko przed ukończe­niem drugiego roku życia.

■ Olingo mogą zjadać w ciągu jednej nocy ilość pokarmu równą jednej trzeciej ich ma­sy ciała.

Olingo
Pięć gatunków należących do jednego rodzaju.
Wielkość: długość od głowy do nasady ogona 40-45 cm
Wśród gatunków:
Olingo (Bassaricyon gabbii)

Podobne prace

  • Kinkażu

    Ocena / Autor /Jana
    Dodano /31.01.2012 praca w formacie txt

Do góry