Ocena brak

Ocena zmian statyczno--dynamicznych

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

W symetrycznej pozycji stojącej środek ciężkości ciała, który u osobników dorosłych znajduje się na wysokości II kręgu krzyżowego, pada w środek czworoboku podparcia. Czworobok ten stanowi powierzchnia podłoża nakreślona przez linie łączące obie pięty z tyłu i końce palców obu stóp z przodu oraz brzegi boczne obu stóp (ryc. 6.1). Rzutowanie się środka ciężkości można prześledzić za pomocą pionu. W pozycji tej łatwo utrzymać równowagę bez dużego wydatku energetycznego, przez statyczne napięcie mięśni antygrawitacyjnych. Większość masy ciała dźwigają bierne elementy ciała, jak kościec i więzadła stawowe.

Statyka zmienia się wraz z pozycją ciała. Punkt ciężkości przesuwa się względem czworoboku podparcia w miarę, jak pochylamy tułów do przodu, tyłu lub na boki. Jeśli punkt ten padnie poza obręb czworoboku podparcia, ciało traci równowagę i pada. Przeciwdziałać temu może rozszerzenie czworoboku podparcia, zwiększające stabilność stania (szersze rozstawienie stóp), lub wciągnięcie w grę innych grup mięśniowych (składowa kinetyczna). Trwałe zmiany w budowie ciała, jak np. brak jednej nogi, powodują trwałe zawężenie pola podparcia, wymagające zwiększonego napięcia mm. odwodzących udo. Z koniecznością tego typu stabilizacji miednicy w płaszczyźnie horyzontalnej mamy do czynienia w chodzie w czasie naprzemiennego obciążania jednej kończyny. Niedomoga mm. pośladkowych średniego i małego powoduje objaw Trendelen-burga i Duchenne'a. W wyrównanie zaburzeń statycz-no-kinetycznych ciała włączają się też mechanizmy kompensacyjne.

Elementem wpływającym na statykę stopy jest stosunek masy ciała do siły mięśni i aparatu więzadło-wo-torebkowego stóp. Nadmierna masa ciała lub niedomoga struktur anatomicznych stopy mogą powodować obniżenie się sklepień stóp. Obciążenie jednej kończyny zwiększa się też przez trwałe jedno-nożne jej używanie (np. w wyniku jej amputacji itp.).

Narząd ruchu może w różnych okolicznościach i w różny sposób stracić swe zdolności podporu, lokomocji i chwytania. Ocena kinetyczna powinna dać rozeznanie w rozległości i w rodzaju braków kinetycznych, a zarazem ustalić, jakie są ich następstwa dla ogólnej sprawności badanego oraz jego zdolności do wykonywania codziennych czynności, jak chodzenie, siadanie, wstawanie, ubieranie się, jedzenie itd., oraz dla czynności wymaganych w określonym zawodzie, np. dźwiganie, pchanie, klękanie, schylanie się, precyzyjność ruchów chwytnych itd.

 

Podobne prace

Do góry