Ocena brak

Ocena cech zaburzenia osobowości z pogranicza oraz problemów z nimi związanych

Autor /jolka Dodano /27.05.2014

Idealnym rozwiązaniem byłoby przeprowadzenie oceny dotyczącej wszystkich zaburzeń osi II, ale w programie Montefiore oceniamy tylko obecność zaburzenia osobowości z pogranicza, ponieważ nie chcemy nadmiernie obciążać swoich pacjentów zbyt wieloma narzędziami oceny i wywiadami. Niektórzy pacjenci oraz członkowie ich rodzin w trakcie dokonywania oceny doznają wypalenia, a kiedy bezmyślnie wpisują 0 w każdej pozycji kwestionariusza, cały zestaw jest nieważny. Przypominamy, że zgodnie z DSM-IV-TR (APA, 2000) można u nastolatków (poniżej 18 lat) zdiagnozować zaburzenie osobowości z pogranicza, jeżeli cechy dezadaptacyjne są trwałe, utrzymują się przez co najmniej rok i prawdopodobnie nie ograniczają się do okresu rozwojowego ani epizodu związanego z zaburzeniem osi I.

Pomimo rosnącej świadomości, że wśród nastolatków występują zaburzenia osobowości, do tej pory nikt nie opracował częściowo ustrukturyzowanego wywiadu oceniającego zaburzenia osi II w tej grupie wiekowej. Ustrukturyzowany wywiad kliniczny dla zaburzeń osobowości osi II według DSM-IV (Structural Cli-nical Interview for DSM-IV Axis II Personality Disorders, SCID-II; First i in., 1997) jest powszechnie używanym, częściowo ustrukturyzowanym wywiadem badającym zaburzenia osobowości u osób dorosłych, my zaś wykorzystujemy zawarty w nim moduł zaburzenia osobowości z pogranicza, by dokonać oceny naszych nastoletnich pacjentów. Aby zostać objętym leczeniem w centrum Montefiore w programie ambulatoryjnym opartym na dialektycznej terapii behawioralnej, pacjent musi spełnić przynajmniej trzy z dziewięciu kryteriów diagnostycznych w module zaburzenia osobowości z pogranicza. Zdecydowaliśmy się na trzy kryteria (wraz z obecnymi myślami samobójczymi, niedawną próbą samobójczą lub samouszkodzeniem), aby objąć leczeniem raczej większą liczbę osób. Nastolatki, które zgłaszają się do naszego programu ambulatoryjnego „tylko” z trzema kryteriami oraz zachowaniami samobójczymi czy samouszkodzeniami, zazwyczaj mają pogorszone funkcjonowanie i wymagają intensywnej interwencji. Klinicznie osoby te tak samo kwalifikują się do programu ambulatoryjnego opartego na dialektycznej terapii behawioralnej, jak i te spełniające pięć lub więcej kryteriów. Natomiast nastolatki osiągające w wywiadzie SCID-II wyniki podprogowe dla zaburzenia osobowości z pogranicza (tzn. przejawiające trzy lub cztery rodzaje zachowań wymienionych w kryteriach) są bardziej podobne pod względem chwiejności emocjonalnej i behawioralnej (Rathus i in., 2005) do pacjentów z diagnozą zaburzenia osobowości z pogranicza niż do pacjentów bez takiej diagnozy (tzn. tych, którzy spełniają dwa kryteria lub mniej).

Stosujemy także inwentarz oparty na własnych odpowiedziach pacjentów, stworzony przez nas po to, aby ocenić główne obszary problemowe związane z zaburzeniem osobowości z pogranicza. Inwentarz problemów życiowych (Life Prob-lems Inventory, LPI; Rathus i Miller, 1995a; Rathus i in., 2005) przydaje się przy ocenie początkowego stanu nastolatka oraz wyników leczenia. Obejmuje 60 pozycji w czterech podskalach po 15 pozycji, przy czym każda podskala obejmuje podstawowe aspekty zaburzenia osobowości typu borderline, którymi zajmuje się dialektyczna terapia behawioralna. Są to: dezorientacja na temat własnego Ja, trudności interpersonalne, chwiejność emocjonalna oraz impulsywność. Wstępne badania wykazały, że LPI ma dobre właściwości psychometryczne (Miller, Wyman, Glassman, Huppert i Rathus, 2000). Niedawno przeprowadziliśmy szeroko zakrojone badania tych właściwości, obejmujące cztery grupy: (1) nastoletni pacjenci psychiatryczni leczeni ambulatoryjnie, z diagnozą cech zaburzenia osobowości z pogranicza; (2) nastoletni pacjenci psychiatryczni leczeni ambulatoryjnie bez takich cech; (3) nastoletni pacjenci somatyczni leczeni ambulatoryjnie; (4) studenci college’u niewykazujący zaburzeń. Stwierdziliśmy, że wyniki inwentarza LPI w podskalach  wewnętrznie spójne dla obu grup pacjentów psychiatrycznych i grupy kontrolnej studentów college’u. Ponadto w grupie kontrolnej wyniki te były stabilne przez 2 tygodnie. Wykazano także zbieżność wyników osiąganych za pomocą inwentarza, ponieważ były one skorelowane z wynikami modułu zaburzenia osobowości z pogranicza, zaburzeń depresyjnych, myśli samobójczych, prób samobójczych oraz ogólnej psychopatologii w kwestionariuszu SCID-II. Jeżeli chodzi o trafność diagnostyczną, wyniki inwentarza LPI pozwalają oddzielić nastoletnich pacjentów ambulatoryjnych z cechami zaburzenia osobowości z pogranicza od pacjentów bez talach cech oraz od somatycznych nastoletnich pacjentów ambulatoryjnych (Rathus i in., 2005).

 

Podobne prace

Do góry