Ocena brak

Obrzęk płuc

Autor /niezapominajka Dodano /18.02.2013

Obrzęk płuc jest wyrazem ostrej niewydolności lewokomorowej. Mechanizm jego powstania jest taki sam, jak dychawicy sercowej. Istnieje również podobieństwo objawów, które w obrzęku płuc są o wiele bardziej nasilone.

Istotą obrzęku płuc jest obfite przesiąkanie płynów do pęcherzyków płucnychu Pojawia się on często u osób z dychawicą sercową, lecz może również nieoczekiwanie wystąpić w następstwie świeżego zawału serca, podwyższenia ciśnienia krwi w przebiegu nadciśnienia, w wadach zastawki aorty. Obrzęk płuc, pojawiający się po wysiłku u chorych ze zwężeniem zastawki dwudzielnej wskutek zwiększonego ciśnienia w żyłach płucnych, jest objawem niewydolności lewego przedsionka, bez udziału niewydolności lewej komory.

Objawy kliniczne. Napad obrzęku płuc przebiega z niezwykle nasiloną dusznością. Chory przyjmuje przymusową pozycję siedzącą, pojawia się sinica, słyszalne są gwizdy oskrzelowe oraz bulgotanie w klatce piersiowej, zazwyczaj słyszalne na zewnątrz. Osłuchiwaniem stwierdza się zawsze wilgotne rzężenie nad całą powierzchnią płuc. Tętno przyśpiesza i staje się nitkowate. Ciśnienie krwi może być podniesione, z wyjątkiem przypadków obrzęku płuc przebiegającego ze wstrząsem. Zawsze pojawia się plwocina, niekiedy podbarwiona krwią, a w miarę pogłębiania się napadu wydziela się obficie w postaci piany wydostającej się z list i nosa. Napad obrzęku płuc może ustąpić samoistnie lub wkrótce po- wstrzyknięciu morfiny, może również zakończyć się zgonem w pierwszym lub którymś z następnych napadów.

Leczenie. Decyzje co do stosowanych zabiegów powinny być szybkie. Wybór metod postępowania zależy od mechanizmu, który wyzwolił obrzęk płuc. Jeśli przyczyną jest  napad częstoskurczu przedsionkowego, należy wprowadzić szybką digitalizację, najlepiej przez podanie dożylne dezlanozydu lub digo-ksyny. Jeśli obrzęk płuc powstał u chorego z niewydolnością krążenia pod wpływem zbyt obfitych kroplowych wlewów dożylnych płynów, skuteczny jest upust ok. 300 ml krwi. Szybkie odwodnienie osiąga się, podając dożylnie 20—40 mg furosemidu. Przez odwodnienie nie należy doprowadzić do hi-powolemii.

Należy podać małe dawki morfiny (0,01— —0,02 Morphii hydrochlorici). Zazwyczaj wystarcza wstrzyknięcie podskórne, lecz w stanie wstrząsu, ze względu na złe wchłanianie z tkanki podskórnej, lepiej podać morfinę dożylnie (w dawce nie przekraczającej 0,01). Przeciwwskazania do podania morfiny stanowią choroby płuc, myxoedema, kypho-seoliosis. W razie wystąpienia objawów stłumienia ośrodka oddechowego należy podać środek antagonistyczny morfiny — nalorfinę.

Upust krwi jest przeciwwskazany w stanie wstrząsu oraz w obrzęku płuc towarzyszącym zawałowi serca. Zmniejszenie napływu żylnego do prawej komory można osiągnąć przez założenie opasek uciskających na 3 kończyny. Jako opaski można stosować mankiety z aparatu do mierzenia ciśnienia, które nadmuchuje; się do ciśnienia 8,0 kPa (60 mm Hg). Opaski należy kolejno zdejmować z kończyny co 15 min, utrzymując zaciśnięte pozostałe 3 kończyny.

Leczenie tlenem przez cewnik nosowy lub pod ciśnieniem dodatnim z respiratora — jest podstawowym zabiegiem, jeśli istnieją ku temu warunki.

 

Podobne prace

Do góry