Ocena brak

Niewydolność serca

Autor /demetrio Dodano /13.06.2014

Częstość występowania niewydolności serca zwiększa się z wiekiem. Według Amerykańskiego Towarzystwa Chorób Serca (American Heart Association

- AHA) do 2030 r. ulegnie podwojeniu liczba osób powyżej 65. rż., przy jednoczesnym 4-krotnym zwiększeniu występowania niewydolności serca w tej populacji.

Do najważniejszych przyczyn niewydolności serca należą: nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa i wady zastawkowe. Biorąc pod uwagę wielo-chorobowość w wieku podeszłym, choroby te niejednokrotnie mogą współ-występować u jednego pacjenta.

Niewydolność serca u starszych pacjentów to jedna z najczęstszych przyczyn hospitalizacji o niepewnym rokowaniu, obarczona dużą śmiertelnością, zwłaszcza w zaawansowanym stadium (około 30% na rok). Ze względu na wiele inwolucyjnych zmian w układzie sercowo-naczyniowym każdy dodatkowy czynnik będzie destabilizował układ krążenia i wpływał na wyzwolenie objawów niewydolności serca, np. niedokrwienie, zaburzenia rytmu, przeciążenie objętościowe, wzrost ciśnienia tętniczego, choroby układu oddechowego, zaburzenia metaboliczne, znaczna niedokrwistość, farmakoterapia, np. leki kardiodepresyj ne.

Często u starszych pacjentów nie występują typowe objawy niewydolności serca, a chorzy zgłaszają takie objawy, jak osłabienie, senność, są splątani i zdezorientowani. Ze względu na ograniczoną sprawność fizyczną podejmowany przez osoby starsze wysiłek fizyczny jest zbyt mały, aby mógł spowodować duszność.

W populacji geriatrycznej często występuje rozkurczowa niewydolność serca (u około V3 chorych). Objawy niewydolności rozkurczowej nie są specyficzne i jednoznaczne, rozpoznanie można postawić za pomocą badania echokardiograficznego. Przebieg tego typu niewydolności serca jest gwałtowniejszy i cięższy w porównaniu do skurczowej niewydolności serca. Do czynników prowokujących niewydolność serca należą m.in. nadczynność i niedoczynność tarczycy, choroby infekcyjne, cukrzyca, zatorowość płucna, niedokrwistość, niewydolność nerek, nieprzestrzeganie przez pacjenta zaleceń dotyczących ograniczenia podaży płynów, używek, wysiłku fizycznego, a także w zakresie farmakoterapii. Brak współpracy chorego może być spowodowany niewłaściwie prowadzoną edukacją przez personel medyczny lub może wynikać z towarzyszących niewydolności serca zaburzeń funkcji poznawczych, co negatywnie wpływa na ogólny stan pacjenta.

Postępowanie w niewydolności serca powinno uwzględniać leczenie przyczynowe oraz kontrolę współistniejących schorzeń, które wpływają na zaostrzenie choroby. Terapia niewydolności serca u osób starszych nie różni się zasadniczo od stosowanej u młodszych osób dorosłych. W zakresie postępowania niefarmakołogicznego należy uwzględnić odpowiednio dozowaną aktywność fizyczną, ograniczenie spożycia sodu, płynów, a w monitorowaniu przebiegu choroby trzeba wziąć pod uwagę kontrolę masy ciała i diurezy.

W farmakoterapii niewydolności serca należy uwzględnić inhibitory konwertazy angiotensyny lub przy ich nietolerancji antagonistów receptora AT, dla angiotensyny II, P-adrenolityki i diuretyki. W leczeniu uzupełniającym rozważyć należy naparstnicę i wazodilatatory.

W leczeniu niewydolności serca powinno się uwzględnić wielochorobo-wość towarzyszącą temu okresowi życia, zachować ostrożność w dawkowaniu leków i unikać polipragmazji. Mimo postępu w leczeniu niewydolności serca stosunkowo duża grupa starszych chorych dochodzi do stadium, w którym możemy jedynie zastosować leczenie paliatywne.

 

Podobne prace

Do góry