Ocena brak

Niemcy w I poł. XI w. Henryk II (1002 - 1024). Konrad II (1024 - 1039). Henryk III (1039 - 1056)

Autor /Hygin696 Dodano /02.05.2012

 

  • Następca Ottona III, Henryk II, sprowadził ideał uniwersalnego cesarstwa z powrotem na grunt trzeźwej realnej polityki niemieckiej (saskiej), nawracając do działalności Ottona I z pierwszej połowy jego rządów. Publicznym tego wyrazem było zastąpienie na bullach rzymskiej frazeologii Ottona napisem: Renovatio regni Francorum.

  • Nie łatwo przyszło przywrócić Henrykowi II wewnętrzny porządek i pozycje władcy w państwie niemieckim, naruszone podczas długich nieobecności Ottonów za Alpami:

  • Długotrwałe wojny toczone z Bolesławem Chrobrym (1004- 1018), przy jednoczesnym fermencie wewnętrznym w kraju

  • Utrata zwierzchnictwa nad Polską

  • Utrzymanie w składzie cesarstwa Czech

  • Zachowanie przez Obodrzyców i Wieletów (Luciców) niezależności. Wieleci weszli nawet z Henrykiem II w przymierze przeciwko Polsce, kosztem zachowania pogaństwa

  • Rezygnacja z pretensji do Danii, przeżywającej okres potęgi pod rządami Kanuta Wielkiego.

  • Przeprowadzenie bezwzględnej reformy klasztorów (np. Fulda i Hersfeld)

  • Podporządkowanie twardą ręką władzy królewskiej bp i opatów

  • Zwiększenie posiadłości kościelnych, które dostarczały większej ilości pocztów zbrojnych

  • Konfiskata części dóbr kościelnych na rzecz domeny królewskiej.

  • Henryk II wraz z małżonką zostali kanonizowani po śmierci. Pomimo podkreślenia zewnętrznej pobożności Henryk był trzeźwym politykiem (np. tolerancja wobec Luciców, ingerencja w sprawy kościoła niemieckiego). Oczyszczanie klasztorów niemieckich z patologii uczyniło z Henryka II nadzieję zwolenników reformy. Sam opat Cluny Odylon usiłował nakłonić go do interwencji w Rzymie.

  • Henryk II w 1014 r. ograniczył się jedynie do koronacji cesarskiej, pozostawiając swoim stronnikom w Italii troskę o usunięcie margrabiego Arduina z Ivrei, który po śmierci Ottona III przywłaszczył sobie koronę longobardzką.

  • Na Henryku II, który zmarł w 1024 r., wygasa dynastia saska (ludolfingów). Elekcja nowego króla dokonała się z uwzględnieniem prawd do tronu.

  • Królem wybrano praprawnuka Ottona I Wielkiego, Konrada II, założyciela dynastii frankońskiej (salickiej). Na czasy dwóch pierwszych władców tej dynastii przypada szczyt potęgi średniowiecznych Niemiec.

Podobne prace

Do góry