Ocena brak

NIEBO

Autor /Enoch Dodano /04.04.2012

Sklepienie niebieskie, firmament; wyższe warstwy powietrza, gdzie płyną obłoki,\ unoszą się ptaki itd.; relig. miejsce przebywania bóstwa, siedziba bogów, Boga, aniołów, zbawionych duchów zmarłych ludzi; Bóg, opatrzność, raj, szczęście. W systemie Ptolemeusza (sfer homocentryćznych) niebo otaczające nieruchomą w środku Wszechświata Ziemię składało się ze sfer współśrodkowych z Ziemią, zob. Sfera (niebieska). Brać niebo i ziemię za świadków wg Biblii, Deut., 4, 26.

Być w siódmym niebie radować się, cieszyć, być zadowolonym, szczęśliwym, zachwyconym. Egipska kosmografia rozróżniała jedenaście nieb; żydowska - siedem (wg liczby „planet", tj. Słońca, Księżyca i 5 planet), a w ślad za nią - muzułmańska. W siódmym niebie znajduje się siedziba Jehowy bądź Allaha i najwyższych aniołów.

Wg muzułmanów:

1. niebo jest z czystego srebra; tu gwiazdy, każda ze swym aniołem stróżem, wiszą jak lampy na złotych łańcuchach; przebywają tam Adam i Ewa. 2. niebo jest z czystego złota; przebywają tam Jezus i Jan Chrzciciel.

3. niebo jest perłowe; tu Azrael, anioł śmierci, nieustannie wpisuje do wielkiej księgi imiona nowo narodzonych, a wykreśla - zmarłych.

4. niebo jest z białego złota; jest to niebo Enocha; tam Anioł Łez, którego wzrost wynosi 500 dni podróży, nieprzerwanie oblewa łzami grzechy ludzkie.

5. niebo, srebrne, to niebo Aarona; tu Anioł Pomsty czuwa nad praogniem.

Szóstym, rubinowym niebem, rządzi Mojżesz; tu mieszka Anioł-Strażnik nieba i ziemi, utworzony z ognia i śniegu.

Siódmym niebem, z boskiego światła, rządzi Abraham; każdy z mieszkańców tego nieba jest większy niż cała Ziemia, ma 70 000 głów, każda głowa - 70 000 ust, każde usta - 70 000 języków, a każdy język w siedemdziesięciu tysiącach języków śpiewa chwałę Najwyższego.

Gdyby niebo upadło, potłukłoby mnóstwo skowronków przysł, również łac., fr., ang., hiszp., nm., wykpiwające zmartwienia i obawy na wyrost; z ind. Pańczatantry (zob.), gdzie przedstawione są 4 stworzenia, żywiące całkiem płonne obawy: ptaszek, który bojąc się, aby nań niebo nie runęło, zadziera łapkę w górę dla bezpieczeństwa; sroka, która stoi na jednej łapce, aby ziemia się pod ciężarem obu nie zarwała; dżdżownica (która żywi się ziemią) nie dojadająca, aby jej nie zabrakło pokarmu; nietoperz, który ma tak wygórowaną opinię o swojej urodzie, że boi się latać za dnia, aby go ludzie nie schwytali. Jeśli nie nakłonię niebios, poruszę piekło zob. Acheron. Nieba rad by przychylić komuś - wszystko uczynić dla jego dobra.

Niebo dla klimatu, piekło dla towarzystwa, nm. Himmel Jur Klima, Hólle Jur Gesellschaft, przysł.; Makiawel (zob.) na łożu śmierci (1527): „Chcę iść do piekła, nie do nieba. W piekle cieszyć się będę towarzystwem papieży, królów i książąt, a w niebie są sami żebracy, mnisi, pustelnicy i apostołowie."

O niebo nie stoję, piekła się nie boję, łac. coelum non euro, injernum non timeo, wg jezuickiej legendy, utrwalonej m.in. przez Knapiusza i Niesieckiego, ostatnie słowa umierającego Kaspra Bekiesza (Gasper Bekes de Kornyati, ok. 1520-79), węg. dowódcy i męża stanu, przeciwnika, a późn. stronnika Batorego, szlachcica polskiego, postaci ze wszech miar wybitnej, ale arianina, stąd nienawiść jezuitów do niego. Batory kazał go pochować na górze pod Wilnem, którą odtąd nazywano Bekieszową.

Pod gołym niebem nie pod dachem, na dworze. Poruszę niebo i ziemię z Biblii, Aggeusz, 2, 7; 2,22; List do Żydów, 12, 26; por. tytuł powieści Niebo i ziemia (1949) Tadeusza Brezy.

Rozgwieżdżone niebo nade mną i prawo moralne we mnie nm. der bestirnte Himmel iiber mir und das moralische Gesetz in mir, filozof nm. Immanuel Kant (Krytyka praktycznego rozumu, na końcu, 1788, wyd. pol. 1911) o „dwóch rzeczach, które napełniają duszę[...] czcią i podziwem". Siódme niebo zob. wyżej (Być w siódmym niebie).

Syn Nieba zob. Syn. Tkwić między niebem a ziemią być ni tu, ni ówdzie, w zawieszeniu; por. Biblia, 2. Ks. Król., 18,9. To G&k) niebo i ziemia zupełnie jedno do drugiego niepodobne.

Wielka jest bezczynność (panująca) w niebie, łac. magna otia coeli, z Satyr, 6,394, Juwenala. Wołać (o pomstę) do nieba tj. do Boga; wg Biblii, Gen., 4,10; Ex., 3,9; 22,23.

Podobne prace

Do góry