Ocena brak

NELSON Horatio (29 IX 1758 - 21 X 1805), adm. ang.

Autor /Bartosz123 Dodano /13.06.2013

Najwybitniejszy dow. morski epoki napoleońskiej. Syn wiejskiego pastora z hrabstwa Norfolk, mimo słabego zdrowia zaciągnął się w 1770 jako chłopiec okrętowy do Royal Navy. Doświadczenie żeglarskie zdobywał na Antylach, a także w wyprawie na wody Arktyki. Po wielu latach pływania w rejonie Indii Zach., był tylko kpt. na połowie płacy. Wojna z rewolucyjną Francją stała się dlań wielką szansą kariery.

W 1793 powierzono mu dow. 64-działowego okrętu „Agamemnon”. Służąc na M. Śródziemnym, wspierał antyfranc. powstanie przywódcy Korsykanów, Paolego. Stracił w 1794 prawe oko podczas oblężenia Calvi na Korsyce. Odznaczył się 14 II 1797 w bitwie u Przylądka San Vincente, kiedy dowodząc okrętem „Captain” nie dopuścił do ucieczki floty hiszp. i zdobył abordażem dwa okręty przeciwnika. Otrzymał za to szlachectwo i stopień kontradm.

W tymże roku stracił prawą rękę podczas walk pod Santa Cruz na Tene-ryfie. Już jako dow. floty ang. na M. Śródziemnym rozbił 1 VIII 1798 flotę franc. pod Abukirem, odcinając w ten sposób wojska Bonapartego w Egipcie. Otrzymał za to tytuł barona Nilu i zyskał sobie wielką popularność w kraju. WI 1799 odzyskał chwilowo Neapol dla sycylijskiej pary królewskiej, Ferdynanda i Marii Karoliny, surowo rozprawiając się z miejscowymi republikanami. W nagrodę przyznano mu tytuł neapol. ks. Bronte.

Wtedy też zaczął się jego romans z Emmą Hamilton, żoną ang. ambasadora w Neapolu. W 1800 towarzyszył Emmie w podróży do Anglii i od tej pory pozostawał w separacji z własną żoną, poślubioną podczas służby w Indiach Zach. 1801 wiceadm., był zastępcą adm. Hyde Parkera w operacji przeciwko Danii. Nie podporządkowując się zbyt ostrożnemu Parkerowi, wygrał bitwę pod Kopenhagą, za co otrzymał tytuł wicehr.

Po śmierci Williama Hamiltona w IV 1803 utrzymywał związek z Emmą, czego owocem była córka Horatia. Kiedy po zerwaniu pokoju w Amiens znów wybuchła wojna z Francją, posłano go na M. Śródziemne z zadaniem blokowania Tulonu. Nie zdołał zapobiec wyjściu eskadry adm. Villeneuve'a i jego połączeniu z flotą hiszp. adm. Graviny. 21 X 1805 odniósł jednak wspaniałe zwycięstwo nad połączonymi flotami franc. i hiszp. pod Trafalgarem.

Trafiony na pokładzie swego okrętu flagowego „Victory” kulą karabinową przez Strzelca wyborowego z okrętu „Redoutable”, zmarł pod koniec bitwy. Po wspaniałych uroczystościach pogrzebowych w londyńskiej katedrze św. Pawła, pochowany został w opactwie westminsterskim, w trumnie wykonanej z drzewca masztu „Orienta”.

Podobne prace

Do góry