Ocena brak

Naprawa protez stałych

Autor /zenon80 Dodano /03.02.2014

Możliwości naprawy protez stałych są - w porównaniu z protezami ruchomymi - znacznie ograniczone ze względu na ich trwałe umocowanie w jamie ustnej i rodzaj materiałów, z których są wykonywane. Przed podjęciem decyzji o naprawie protezy stałej należy rozważyć jej celowość od stronyldinicznej, przy uwzględnieniu możliwości materiałowo-technolo-gicznych.

Naprawa protezy stałej jest przeciwwskazana w przypadkach protez nie spełniających wymogów klinicznych, w tym takich, które są przyczyną stomatopatii protetycznych. Protezy wadliwe i zużyte należy usunąć z jamy ustnej i podjąć stosowne leczenie protetyczne zgodnie z nowym planem.

Naprawa uzupełnień stałych zależy od konstrukcji i materiału, z którego proteza jest wykonana oraz stopnia i rodzaju uszkodzenia. W praktyce najczęściej wykonuje się naprawy uszkodzonego olicowania koron lub przęseł mostów olicowanych tworzywami sztucznymi lub porcelaną.

W przypadkach uszkodzenia olicowania akrylowego (które w przeszłości było stosowane i są pacjenci, którzy konstrukcje takie użytkują), można olicowanie uzupełnić lub wymienić bez konieczności zdejmowania całej konstrukcji protetycznej. Spośród różnych sposobów napraw, wyróżnia się:

—    postępowanie z zastosowaniem licówek wykonanych indywidualnie w laboratorium, lub dopasowanie licówek fabrycznych albo z zestawu zębów do protez ruchomych (dotyczy licowania akrylowego),

-    naprawę licówek ceramicznych za pomocą specjalnie do tego przeznaczonych zestawów materiałów złożonych i ceramicznych (dotyczy konstrukcji licowanych ceramiką lub całoceramicznych).

W sposobie pośrednim naprawy olicowania akrylowego postępowanie jest następujące: najpierw usuwa się pozostałości licówki tak, aby nie uszkodzić elementów retencyjnych protezy. Wycisk należy pobierać wg techniki wycisków do protez stałych. Po dobraniu koloru olicowania następują czynności laboratoryjne zmierzające do wykonania licówki indywidualnej (odlanie modelu z gipsu twardego, modelowanie licówki z wosku, polimeryzacja, obróbka). W celu uniknięcia zadrażnień lub skaleczeń ostrymi brzegami protezy, miejsce licowane należy na czas między wizytami zaopatrzyć materiałem tymczasowym. Otrzymaną z laboratorium licówkę dostosowuje się do protezy i po wypolerowaniu następuje osadzenie jej w jamie ustnej. Części licowane należy dokładnie oczyścić, a wewnętrzną powierzchnię nieznacznie zeszlifować, w celu uzyskania miejsca na cienką warstwę tworzywa, za pomocą której licówka zostanie umocowana. Po przygotowaniu tworzywa o odpowiednim zabarwieniu oraz zwilżeniu wewnętrznej powierzchni licówki i powierzchni licowanej protezy monomerem oraz nałożeniu cienkiej warstwy tworzywa szybkopolimeryzujące-go na wewnętrzną powierzchnię licówki, dociska się ją do licowanej powierzchni protezy. W trakcie polimeryzacji należy sprawdzić położenie licówki, usunąć z jej brzegów nadmiar tworzywa a po zakończonej polimeryzacji przejście brzegów licówki w pozostałe części protezy wypolerować. Drugi sposób wykonania olicowania akrylowego (bezpośrednie dopasowanie licówki szablonowej) ma tę zaletę, że naprawa może być wykonana w czasie jednej wizyty, ponieważ nie jest konieczny etap laboratoryjny. Należy dobrać odpowiedni wymiar, kształt i kolor licówki. Licówkę fabryczną czy też wybraną z szablonowych zębów do protez należy odpowiednio dopasować do powierzchni licowanych protezy stałej (szlifując powierzchnię wewnętrzną i brzegi licówki). Po korektach i wypolerowaniu licówkę umocowuje się za pomocą szyb kopolimeru lub żywicznych tworzyw adhezyjnych.

W przypadkach olicowania z porcelany poleca się modelowanie uzupełniające bezpośrednio w jamie ustnej ze światłoutwardzalnych materiałów złożonych sporządzonych także na bazie ceramiki wg przygotowanych specjalnie zestawów. Materiały nowej generacji są skuteczniejsze i bardziej uniwersalne w zastosowaniu i pozwalają na wyeliminowanie stosowanych dotąd -a szkodliwych w środowisku jamy ustnej - szyb kopolimeru akrylowego czy amalgamatu jako materiałów do naprawy elementów metalowych.

Materiały złożone można stosować także do naprawy perforowanych powierzchni żujących koron protetycznych, jeżeli występuje konieczność leczenia przewodowego zębów czy zgryzowego przetarcia koron protetycznych - czemu może towarzyszyć powstanie próchnicy zęba filarowego. Wówczas postępując jak w przypadku ubytku próchnicowego, należy założyć warstwę pokrywającą zębinę (podkład), posługując się cementem, a następnie warstwę zewnętrzną, odbudowującą cześć powierzchni żującej korony, z materiałów złożonych chemo- /lub światłoutwardzalnych.

Uszkodzenia olicowania porcelanowego, wynikają ze szczególnej wrażliwości tego tworzywa na znaczne przeciążenia lub uderzenia i mimo wielu prób ich naprawa w jamie ustnej poprzez uzupełnienie porcelany nie jest wystarczająco skuteczne. Stąd wynika szczególny rygor przestrzegania procedur postępowania klinicznego i laboratoryjnego wykonawstwa tych uzupełnień protetycznych zgodnie z przewidzianymi zasadami. Chodzi tu zwłaszcza o wyeliminowanie częstych błędów powodujących nierównomierne i nadmierne obciążenia protez w zwarciu. Najczęściej powstają one jako skutek pomijania analizy i wyrównania zwarcia w postępowaniu wstępnym, złego usytuowania kontaktów zębowych w czasie ruchów ekscentrycznych i nieprawidłowego ustalenia zwarcia. Są to poza błędami w postępowaniu laboratoryjnym, najczęstsze przyczyny uszkodzenia porcelanowego olicowania protez stałych.

Ponowne napalenie porcelany jest możliwe w przypadkach samoistnego odcementowania lub gdy istnieje możliwość zdjęcia korony lub mostu, bez konieczności nacinania szkieletu metalowego.

 

Podobne prace

Do góry