Ocena brak

NAPOLEON II, Franęois-Charles-Joseph Bonaparte, zw. Orlątkiem (20 III 1811 - 22 VII 1832)

Autor /Bartosz123 Dodano /13.06.2013

Tytularny król Rzymu, syn Napoleona i Marii Ludwiki. Jego przyjście na świat zostało ogłoszone salwami tzw. Baterii Tryumfalnej, ustawionej wzdłuż frontonu Pałacu Inwalidów, a składającej się z zabytkowych, osiemnastowiecznych armat, zdobytych na Prusakach. Z okazji jego narodzin, a także chrztu 9 VI 1811 odbyły się w Paryżu wielkie uroczystości, na które przybyli dostojnicy z całej Europy podporządkowanej Francji. Ks. Warszawskie reprezentował ks. Józef Poniatowski.

Napoleon starał się stworzyć kult króla Rzymu, jako swego następcy i przyszłego władcy Francuzów. Niemowlę otrzymało pozłacaną kołyskę, która dziś znajduje się w Wiedniu. Jego opiekunką została Madame de Montesąuiou z jednej z najlepszych rodzin arystokratycznych. Cesarz zamówił u znanych malarzy portrety potomka. Jeden z takich portretów wystawił w obozie wojsk, pod Możajskiem w przeddzień decydującej batalii z Rosjanami, aby zachęcić żoł. do walki w imię dynastii Bonaparte.

Napoleon, który bez wątpienia kochał swego syna i wiązał z nim wielkie nadzieje, po raz ostatni widział go 24 I 1814, kiedy wyruszył z Paryża do armii. Po przegranej kampanii podpisał 4 IV 1814 swą pierwszą abdykację na rzecz króla Rzymu, ale ponieważ korpus Marmonta przeszedł na stronę sprzymierzonych, ci uznali, że armia nie będzie bronić praw małoletniego następcy tronu.

Po upadku Napoleona wywieziony został wraz z matką do Wiednia, gdzie nadano mu nowy tytuł ks. Parmy, a 18 III 1818 ks. Reichstadtu i zaczęto wychowywać jako członka rodziny Habsburgów. Niektórzy marzyli o wykradzeniu go stamtąd, tak aby mógł stanąć na czele powstania przeciwko Burbonom. W 1830 podczas rewolucji lipcowej myślano o sprowadzeniu go do Paryża, w 1831 pojawiły się plany odbudowy Polski pod jego berłem. Ks. Reichstadtu, słabego zdrowia, zm. przeziębiwszy się podczas parady wojsk. Według wersji podtrzymywanej przez bonapaitystów, mieli go otruć ludzie Mettemicha, który obawiał się, że pewnego dnia młody człowiek może rzeczywiście zasiąść na tronie Francji.

Wkrótce po śmierci Napoleona II zrodziła się wśród bonapartystów jego legenda. Zaczęto zwać go „Orlątkiem” (franc. Aiglon), od słów zawartych w jednym z poematów Victora Hugo (1835): „Anglia wzięła orła, a Austria orlątko”. Określenie to spopularyzował Edmond Rostand w dramacie Orlątko (1900), który doczekał się kilku ekranizacji.

Podobne prace

Do góry