Ocena brak

Nakłucia stawów

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Nakłucia stawów służą zarówno celom rozpoznawczym. jak i leczniczym, umożliwiają bowiem pobranie zawartości stawu do stosownych badań, a także wprowadzenie do jamy stawu odpowiednich leków lub środków cieniujących (artrografia). Powodzenie zabiegu zależy od przestrzegania omówionych wytycznych postępowania, a zwłaszcza pre-medykacji, znieczulenia oraz zasad aseptyki. Drogi iojścia powinny uwzględniać zarówno topografię jamy stawowej, jak i przebieg naczyń, nerwów, ścięgien i więzadeł otaczających staw. Przypomnienie danych anatomicznych na podstawie atlasu oraz przejrzenie zdjęć radiologicznych stawów przed przystąpieniem do zabiegu ułatwiają jego wykonanie.

Nakłucie stawu można niejednokrotnie wykonać igłą i strzykawką użytą poprzednio do znieczulenia. Dotyczy to zwłaszcza stawów położonych pod cienką warstwą tkanek otaczających, jeśli nie przewiduje się opróżnienia kłaczkowatej lub ropnej zawartości stawu. Najdogodniejszy jest wtedy uchwyt strzykawki blisko jej dalszej nasadki między opuszki kciuka, wskaziciela i palca środkowego.

Niekiedy praktyczniej jest połączyć igłę z pustą strzykawką, a dopiero po osiągnięciu jamy stawu wymienić ją na zawierającą lek przeznaczony do wstrzyknięcia. Do nakłucia głębiej położonych stawów, zwłaszcza zaś do opróżnienia przewidywanego krwiaka, wysięku lub ropniaka, wskazane jest posługiwanie się grubszą igłą, najlepiej zaopatrzoną w mandryn. Igłę z mandrynem wprowadza się oczywiście bez strzykawki i dopiero po nakłuciu stawu

i usunięciu mandrynu łączy się ze strzykawką w celu wydobycia płynu stawowego lub wprowadzenia przygotowanego roztworu leczniczego.

Sprawdzianem wprowadzenia igły do wnętrza stawu bywa często uzyskanie jego normalnej lub chorobowo zmienionej treści, jednak w stawach małych, głęboko położonych lub zmienionych chorobowo (np. arthrosis chronica) sprawdzian ten zawodzi. Dogodny jest w tych przypadkach sposób polegający na wstrzyknięciu fizjologicznego roztworu soli kuchennej. Jeśli koniec igły tkwi w stawie, płyn wprowadza się doń z rosnącym oporem, zaś po odłączeniu strzykawki roztwór wypływa przez igłę ze zmniejszającą się prędkością, odpowiednio do zmniejszającego się ciśnienia śródstawowego. W razie pozostawania końca igły poza stawem wyczuwa się niewielki wzrost oporu podczas wstrzykiwania płynu, zaś po odłączeniu strzykawki roztwór wypływa tylko w małej ilości i pod niewielkim ciśnieniem, gdyż rozprzestrzenia się on szybko i wchłania w tkankach okołostawowych. W przypadkach wątpliwych należy dokonać ponownego nakłucia i sprawdzić przedstawionym sposobami jego trafność.



Podobne prace

Do góry