Ocena brak

NADCIŚNIENIE KRĄŻENIA PŁUCNEGO

Autor /imany Dodano /18.02.2013

W warunkach prawidłowych w naczyniach płucnych ciśnienie skurczowe wynosi 2,1 kPa (16 mm .Hg), ciśnienie rozkurczowe 0,9 kPa (7 mm Hg). Za górną granicę normy w naczyniach płucnych uchodzi ciśnienie 4,0 — 2,0 kPa (30/15 mm Hg).

Nadciśnienie płucne występuje w następujących grupach chorób:

1.    Zwężenie lewego ujścia żylnego. Przeszkoda dla krążenia w lewym przedsionku jest przyczyną biernego przekrwienia płuc. Ten rodzaj nadciśnienia płucnego zwany jest również biernym nadciśnieniem płucnym.

2.    Przecieki towarzyszące wrodzonym wadom serca, jak ubytek przegrody między-przedsionkowej lub międzykomorowej, przetrwały przewód tętniczy (Botalla), przełożenie wielkich naczyń. W stanach tych zwiększa się kilkakrotnie przepływ płucny, co powoduje rozszerzenie naczyń płucnych, a po przekroczeniu możliwości wyrównawczych doprowadza do nadciśnienia płucnego. Nadciśnienie płucne w tych wadach wrodzonych może narastać i osiągać wartości ciśnienia obwodowego, powodując odwrócenie kierunku przetoki. Nadciśnienie płucne w tych okolicznościach nosi również nazwę hiperkinetycznego nadciśnienia płucnego.

3.    Choroby płuc i tętnic płucnych, które powodują zwiększony opór naczyniowy. Ten rodzaj nadciśnienia płucnego wywołany jest przez zamknięcie lub zwężenie światła tętnic płucnych wskutek zatorów, zakrzepów, uci-śnięcia naczyń lub ich stanu skurczowego. Ten mechanizm nadciśnienia wywołuje przerost prawej komory, która jest nadmiernie obarczona pokonywaniem oporu zwężonych naczyń płucnych.

4.    Pierwotne nadciśnienie płucne. Nazwa pierwotnego lub samoistnego nadciśnienia płucnego obejmuje przypadki, w których nie stwierdza się przyczyny zwiększonego ciśnienia ani w sercu, ani w miąższu płucnym. Pierwotne nadciśnienie płucne jest jakby odpowiednikiem samoistnego nadciśnienia tętniczego — również o nieznanej etiologii.

Reakcją naczyń płucnych na zwiększone ciśnienie jest zgrubienie błony wewnętrznej małych tętnic i tętniczek, co zwęża ich światło i podtrzymuje nadciśnienie płucne. Ta zmiana anatomiczna może być ochronnym odczynem naczyń w nadciśnieniu płucnym.

Nazwa serce płucne (cor pulmonale) odnosi się do przypadków przerostu prawej komory powstałego wskutek chorób tkanki płucnej lub naczyń płucnych. Mechanizmem prowadzącym do powstania zespołu serca płucnego jest nadciśnienie w krążeniu płucnym. Pierwotna przyczyna zmian patologicznych w tym zespole znajduje się poza sercem.

Zwykle wyodrębnia się dwie postacie kliniczne zespołu serca płucnego: serce płucne ostre (cor pulmonale acutum) oraz serce płucne przewlekłe (cor pulmonale chronicum).

Ostre serce płucne jest określeniem tradycyjnym, tłumaczącym swoisty mechanizm powstania ostrej niewydolności prawokomo-rowej. Istotą tego zespołu jest zamknięcie znacznej części światła tętniczych naczyń płuc wskutek powstania zatorów. Ostre serce płucne powstaje tylko w przebiegu rozległego zatoru, wybitnie obarczającego prawą komorę, i dlatego nazwa ta nie jest jednoznaczna z rozpoznaniem zatoru płuc w ogóle.


 

Podobne prace

Do góry