Ocena brak

Muchomor czerwony

Autor /Brunon Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: muchomor czerwony z pewnością należy do grzybów najlepiej znanych w Europie. Rozpoznaje się go już z daleka po pięknym czerwonym lub pomarańczowym kapeluszu pokrytym biatymi plamkami.

W stadium młodocianym ukazuje się początkowo jako mata, biaława kulka: wkrótce jednak rozwija się kapelusz, biata osłona rozpada na białe płatki; większość z nich pozostaje przyczepiona do powierzchni kapelusza, którego brzeg jest delikatnie prążkowany.  

Blaszki są zawsze białe, mocno ściśnięte i nie przyrośnięte do trzonu.

Trzon biały z bardzo diugim, płatowatym, zwisającym pierścieniem. Jak wszystkie grzyby z rodzaju Amanita muchomor czerwony wyrasta z osłony całkowitej, z której jednak można zauważyć tylko pas brodawek na bulwie.

Miąższ bez smaku i bez zapachu; pod skórką kapelusza żółtawy.

Wysyp zarodników: biały.

Występowanie: występuje pospolicie w całym kraju, często pod brzozami na glebach kwaśnych, rzadziej w jednorodnych lasach szpilkowych i liściastych. Tworzy owocniki od lipca do października

Możliwość popełnienia pomyłki: muchomor królewski ma kapelusz umbrowobrunatny.

Zastosowanie: niezależnie od tego, że świadomy zbieracz grzybów powinien pozostawić go w spokoju choćby ze względu na jego piękny wygląd, to muchomor czerwony jest na dodatek również trujący. Wprawdzie nie wywołuje on śmiertelnych następstw, może jednak spowodować ciężkie zatrucie. Grzybowi temu przypisuje się działanie oszałamiające.

Uwagi ogólne: ze względu na nazwę gatunkową grzyba muscaria truciznę nazwano muskaryną, choć w muchomorze czerwonym znajduje się ona w niewielkiej ilości.

Podobne prace

Do góry