Ocena brak

Monachium - geneza i skutki

Autor /Wendelin Dodano /01.05.2012

 

Kolejnym, po aneksji Austrii (12 III 1938), krokiem Hitlera była Czechosłowacja. Niemiecko-czeskim obszarem spornym były Sudety - najbardziej uprzemysłowiona część Czechosłowacji, zamieszkała przez liczną mniejszość niemiecką. Kiedy inspirowana przez Hitlera nacjonalistyczna Partia Sudecko- Niemiecka rozpoczęła akcje dywersyjno- sabotażowe, a rząd czechosłowacki podjął środki przeciwdziałania aktom zmierzającym do destrukcji państwa, w Niemczech zaczęto głosić hasła o konieczności wyzwolenia uciskanego narodu niemieckiego i likwidacji Czechosłowacji.

Zaniepokojone tym Anglia i Francja próbowały nakłonić prezydenta Czechosłowacji E. Benesza do ustępstw. Wobec braku widocznych rezultatów tej mediacji 29-30 IX 1938 w Monachium odbyła się konferencja z udziałem premierów Anglii (Chamberlain) i Francji (Daladier) oraz dyktatorów Niemiec i Włoch.

W rezultacie odbytego spotkania upoważniono Niemcy do aneksji Sudetów, do czego doszło 1 X, gdy wojska niemieckie przekroczyły granicę czechosłowacką.

Prezydent Benesz ustąpił, a jego miejsce zajął E. Hacha, prowadzący uległą politykę wobec Hitlera. Niemcy uznały jednak, że nie zabezpiecza ona w pełni ich interesów i wystąpiły z nowymi żądaniami (przystąpienia Czechosłowacji do paktu antykominternowskiego i wystąpienia z Ligi Narodów), a kiedy rząd czechosłowacki nie uznał proklamowanej przez parlament Słowacji niepodległości (14 III) oraz odrębnego państwa nacjonalistów ukraińskich (na Rusi Zakarpackiej), Hitler występujący „w obronie uciskanych narodów” wezwał do Berlina Hachę oraz czeskiego ministra spraw zagr. Chwalkowskiego i grożąc im zbombardowaniem Pragi, zmusił do poddania Czechosłowacji.

15 III 1939 oddziały niemieckie wkroczyły do Pragi, gdzie ogłoszono utworzenie Protektoratu Czech i Moraw. Aneksja Czechosłowacji i zajęcie (tydzień później) litewskiej Kłajpedy, była ostatnim „pokojowym” zaborem dokonanym przez Hitlera.

Kolejna próba, wymierzona w Polskę zawiodła i Niemcy chcąc kontynuować politykę ekspansji (a zmuszała je do tego wewnętrzna logika systemu faszystowskiego, konsekwentnie głoszona polityka Lebensraumu, jak i gospodarka opierająca się na ciągłej rozbudowie przemysłu zbrojeniowego) musiały zdecydować się na wojnę. Miały tylko nadzieję, że będzie to konflikt o zasięgu lokalnym.

Konferencja w Monachium okazała się więc punktem kulminacyjnym polityki ustępstw i kompromisów Zachodu wobec niemieckiej zaborczości.

Podobne prace

Do góry