Ocena brak

Mleczaj chrząstka

Autor /Atanazy Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusz osiąga średnicę między 10 a 20 cm; jest szczególnie mięsisty, twardy i ścisły. Z początkowego uwypuklenia zmienia się stopniowo we wgnieciony a nawet lejkowaty o brzegu zawsze zagiętym lekko ku dołowi. Dobra cecha rozpoznawcza: wełnista, filcowata lub puszyście oproszona skórka o powierzchni bez koncentrycznych pasów, kremowo-biała, na której znajdują się w kilku miejscach żółtawe plamy.

Blaszki u młodych osobników ustawione ściśle, u starszych oddalone, przyrośnięte lub krótko zbiegające na trzon, również białe, a w miarę dojrzewania bladoochro-wożółte. Są one skąpo rozwidlone i niekiedy żyłkowało połączone, wąskie i dość grube. Przy zranieniu pojawia się obficie mleczny sok.  

Trzon nie wyższy niż 5-6 cm i 2-5 cm gruby, przeważnie walcowaty, rzadziej ku dołowi zwężony, o twardym, zwięzłym miąższu takim, jak w kapeluszu, tak samo z filcowatą, wełnistą i podobnie zabarwioną powierzchnią, w miejscu ucisku barwiącą się na kolor ochro-worudy.

Gdy naciąć zwarty, bardzo twardy i białawy miąższ, obficie występuje biały sok. Bez miąższu smakuje on łagodnie: miąższ pali język i podniebienie.

Wysyp zarodników: białawy.

Występowanie: rozpowszechniony w Europie. Spotkać go można od lata do jesieni, zwykle grupami w lasach liściastych (buki czerwone, dęby), ale i w iglastych, choć nie tak często.

Możliwość popełnienia pomyłki: z innymi białymi lub białawo zabarwionymi, mleczajami. przede wszystkim z mleczajem bielem (i. pi-peratus), który jednak nie ma charakterystycznie wełnistej powierzchni; dalej z L. pargame-nus, który ma blaszki prosto przyrośnięte.

Zastosowanie: pomimo ostrości smaku czasem spożywany.

Uwagi ogólne: vellereus oznacza „ostro wełnisty" (z powodu cechy kapelusza).

Podobne prace

Do góry