Ocena brak

MISJE ŻYWOTNE - Japonia i Korea

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

Japonia broniła się długo przed Europejczykami, lecz amerykański admirał zmusił ją (1854) do otwarciasię, co próbowali wykorzystać misjonarze. Francja w układzie z 1858 uzyskała zapewnienie swobódreligijnych dla cudzoziemców w portach i w Tokio. Pierwszym misjonarzem w stolicy był ojciec Girard(zm. 1867), który występował jako tłumacz w francuskiej ambasadzie. Cudzoziemcy katolicy mogli budowaćmałe kościoły, lecz Japończykom nie było wolno do nich uczęszczać.

Nagasaki otwarło się dla cudzoziemców w 1862 roku. Paryscy misjonarze zbudowali tam mały kościół,lecz w 1865 roku odkryli w niej i w okolicy istnienie dawnych chrześcijan, z których do misjonarzy dołączyłosię powoli około 25 tysięcy. Dawni chrześcijanie, żyjący z pokolenia na pokolenie bez łączności z Kościołem Powszechnym, stanowili poważny problem, mieli bowiem katechizm, modlitwy, śpiewy iliteraturę pobożną w dawnej terminologii łacińsko-portugalskiej, znacznie zniekształcone przez tyle latistnienia w ukryciu. Biskup Petitjean, apostolski wikariusz w Japonii od 1866 roku, starał się, lecz z wielkimtrudem, zastąpić je nowymi księgami, wydanymi w jezuickiej drukarni. W centralnej i północnejczęści Japonii przyjęto terminologię chrześcijańską za pośrednictwem języka chińskiego. Ujawnienie siędawnych chrześcijan skłoniło władze do wznowienia praw przeciw chrześcijaństwu i do wydania(1869) surowszego edyktu, który nakazywał wygnanie i deportację chrześcijan. Prześladowania zaprzestanodopiero na interwencję mocarstw europejskich, zawieszając (1872) wykonanie edyktu, a następnie(1889) ogłaszając tolerancję.

W nowej sytuacji rozwojowi misji pomogły przyjazne stosunki dyplomatyczne Leona XIII i Piusa X zdworem cesarskim. Liczba nawróconych wzrosła z 28 tysięcy w 1882 roku do 54 tysięcy w 1890 roku. W Nagasaki odprawiono (1890) pierwszy synod krajowy, a po roku Stolica Apostolska utworzyła stalą hierarchię:arcybiskupa w Tokio, biskupów w Nagasaki, Osace i Hekodate. Powstały klasztory trapistów itrapistek. Misje prowadzili początkowo tylko paryscy misjonarze, później przybyli dominikanie, werbiścii franciszkanie, tworząc nowe prefektury apostolskie. Jezuici założyli (1913) w Tokio uniwersytet. Niedoszło jednak do masowych nawróceń, co wyjaśnia się nie tylko brakiem większej liczby misjonarzy imaterialnymi trudnościami placówek misyjnych, ale też religijnym sceptycyzmem Japończyków, ich nastawieniemna postęp gospodarczy i traktowaniem chrześcijaństwa jako obcego w ich kulturze elementu,najbardziej chyba propagowaniem szinteizmu jako religii państwowej, z boską czcią cesarza.

Korea, odłączona (1831) od biskupstwa pekińskiego, otrzymała własny wikariat apostolski, lecz misjonarzemogli wkroczyć do tego kraju dopiero w 1836 roku. Pierwszy wikariusz apostolski zmarł z wyczerpaniaw drodze przez Mongolię. Drugi, L. J. Imbert, zginął śmiercią męczeńską z misjonarzom J. H. Chastanem.Prześladowania powtarzały się w latach 1846 i 1866. Podczas drugiego z nich zginęło 2 biskupów,7 misjonarzy i około 8 tysięcy chrześcijan na 25 tysięcy wszystkich. Po 10 latach można było przystąpićdo odbudowy misji, wówczas wikariuszem apostolskim mianowano (1869) paryskiego misjonarzaFélixa Claira Ridela, lecz do kraju wjechał dopiero w 1877 roku i w następnym został wydalony do Chin.Na stałe osiadł następny wikariusz apostolski (1884-1890) Maric-Jean Blane, a po nim (1890-1911) Gustave-Charlcs Muld, który uzyskał u Stolicy Apostolskiej podział swego wikariatu na dwa: w Seulu i Taiku.Narzucenie przez Japonię protektoratu i popieranie przez władze szintoizmu nie ograniczało misjonarzyw działalności. Benedyktyni, sprowadzeni (1909) do Seulu, otworzyli zawodowe szkoły rzemiosła irękodzielnictwa, zyskując u ludności przychylność dla chrześcijaństwa. Liczba katolików wzrosła z 18tysięcy w 1890 roku do 79 tysięcy w 1912 roku.

Mongolia była krajem trudno dostępnym dla Europejczyków, a jednak dotarli tam belgijscy misjonarze zScheut i jako pierwsi prowadzili systematyczne misje. Wśród wędrujących ord stosowali metodę redukcji,tworząc osiedla chrześcijańskie. W tej działalności wyróżniał się Alfons Bermyn (zm. 1915), któryzostał pierwszym wikariuszem apostolskim Mongolii.

Podobne prace

Do góry