Ocena brak

Misje dwunastu

Autor /Dobiemiest444 Dodano /17.04.2013

Misyjna działalność Pawła jest dość dobrze znana, natomiast bardzo .mało, czasem nawet zupełnie nicnie wiadomo o misjach Dwunastu Apostołów poza Jerozolimą.

Piotr po soborze apostolskim udał się przez Antiochię do Rzymu i działał tam przez wiele lat.

Jan, z pochodzenia Galilejczyk, syn Zebedeusza i brat Jakuba Starszego, jeden z najbardziej zaufanych iumiłowanych uczniów Pana Jezusa, działał w Kościele jerozolimskim, z Piotrem udał się do Samarii,wziął udział w soborze apostolskim i odwiedził Kościoły lokalne Palestyny. Wybuch powstania żydowskiegow 66 roku zastał go w Jerozolimie, skąd rzekomo z innymi chrześcijanami udał się do miasteczkaPełła w Zajordani. Później dotarł przez Azję Mniejszą do Efezu. Podczas prześladowania cesarza Domicjanazesłany na wyspę Patmos, wrócił do Efezu i zakończył w nim długie życie, wsławiony - wedługtradycji - opieką nad Najświętszą Maryją Panną. Co do jego powtórnego pobytu w Efezie prowadzonowiele dyskusji ze względu na wzmiankę o jakimś prezbiterze Janie. W Ewangelii (według świętego Jana),w trzech Listach, i Apokalipsie przedstawił naukę o Jezusie Mesjaszu, Synu Bożym. Wprowadził do niejtermin Logos, znany w czasach przedchrześcijańskich, ale nadał mu chrześcijańską treść.

Obraz Logosu,Syna Bożego, który każdemu człowiekowi przynosi światło i życie, a tym samym zbawienie, przekazałJan na końcu I wieku następnym pokoleniom chrześcijan. Plastycznie ukazał istotę Kościoła w obrazachOwczarni Chrystusowej i Winnicy Pańskiej. Według niego, Kościół ten żyje we wrogim sobie świecie,daje świadectwo o Zmartwychwstałym i zbawieniu, a prowadząc walkę ze światem aż do przelewu krwi,jest Kościołem męczenników, którzy zwycięsko pokonują śmierć i osiągają niebo, łącząc Kościół ziemski z niebieskim. Przez taki obraz Kościoła, Apokalipsa Janowa stała się pociechą i siłą chrześcijan w czasachprześladowań.

O innych Apostołach, po opuszczeniu Jerozolimy, mówią pisma dopiero z II i III wieku, budząc na dodatekwątpliwości co do swych informacji, jeżeli nawet nie są apokryfami. Często bowiem wzorują się naantycznej literaturze o bohaterach, nie jest też pewne, czy nie powstały w kręgach gnostyckich, którechętnie łączyły swoje wywody z osobami Apostołów. Jedno wszakże jest w tych informacjach wartościowe.Można na ich podstawie poznać geograficzny zasięg Kościoła przy końcu okresu apostolskiegoposługiwania.

W Ewangelii według świętego Mateusza występują Apostołowie w kolejności: Szymon Piotr, Andrzej,Jakub Starszy i Jan, Filip, Bartłomiej, Tomasz i Mateusz, Jakub syn Alfeusza, Tadeusz, Szymon Kananejczyki Judasz, na którego miejsce wszedł do Kolegium Dwunastu Maciej Apostoł.

Andrzej, brat Szymona Piotra, rozwinął misyjną działalność w Scytii, Tracji, Epirze, Grecji i na Krymie.Śmierć męczeńską poniósł (ok. 70) w Patras na krzyżu, który miał kształt litery X (krzyż św. Andrzeja).Jego relikwie złożono (357) w Konstantynopolu, potem przewieziono do Włoch i dopiero papież Paweł VI oddał je (1964) katedrze w Patras. Późna tradycja słowiańska podaje, że Andrzej odbył podróż misyjnąaż do Nowogrodu Wielkiego.

Jakub Starszy nie zdołał podjąć misji poza Jerozolimą, w której zginął śmiercią męczeńską jako pierwszyz Apostołów.

Filip Apostoł, często mylony z Filipem diakonem, miał działać w Azji Mniejszej i w kraju Fartów, poniósłzaś męczeńską śmierć w Hierapolis (Frygia).

Bartłomiej, utożsamiany najczęściej z Natanaelem, udał się prawdopodobnie do Arabii Południowej,którą mylnie w relacjach o nim nazywano Indiami. Poniósł śmierć męczeńską w 71 r., odarty żywcem zeskóry, jak podaje późniejsza tradycja.

Tomasz, zwany Didymus, jest podawany jako misjonarz ludów między Syrią, Persją i Indiami. Chrześcijanie rytu malabarskiego uważają go za założyciela swego Kościoła. Umęczony najprawdopodobniejw Kalamina, został pochowany w Mailapur, przedmieściu dzisiejszego Madras. Jego relikwie przeniesionow III wieku do Edessy, a później do Ortona w Italii.

Mateusz (Lewi), syn Alfeusza, prowadził misję w Palestynie, ewentualnie dalej, wśród ludów znającychjęzyk aramejski, w którym, jako ojczystym, spisał Ewangelię. Powszechnie uważa się go za męczennika,choć zupełnie nieznane jest miejsce i okoliczność śmierci.

Jakub Młodszy, syn Alfeusza, zwany także bratem Pańskim, prawdopodobnie nie opuścił nigdy Jerozolimy,w której stał na czele Kościoła lokalnego i poniósł śmierć męczeńską.

Juda Tadeusz, brat Jakuba Młodszego, autor Listu, zaliczonego do pism Nowego Testamentu, był misjonarzemnajpierw w Palestynie, później w Arabii, Mezopotamii i Syrii, gdzie został umęczony w Arad,blisko Bejrutu.

Szymon, zwany Kananejczykiem lub Zelotą, zajmował się misjami nad Morzem Czarnym, może też wpółnocnej Afryce i Persji. Nieznane jest miejsce jego męczeńskiej śmierci.

Maciej, przyjęty do Kolegium Dwunastu po tragicznej śmierci Judasza, miał prowadzić misje wśródmieszkańców Etiopii i Kolchidy. Wiele legend o nim znała starożytność chrześcijańska. Zginął śmierciąmęczeńską w Kolchidzie.

Przekazy tradycji nie podają nawet w przybliżeniu daty śmierci siedmiu Apostołów. Pięciu Apostołówjest autorami kanonicznych pism Nowego Testamentu, ale prawie wszystkich podaje się jako autorówapokryfów, którym chciano w ten sposób zapewnić jak największy autorytet.

Podobne prace

Do góry