Ocena brak

Metodyści i baptyści

Autor /LolekBB Dodano /30.04.2013

Ruch metodystyczny, powstały w anglikanizmie, a odłączony przy końcu XVIII wieku jako osobny Kościół,odznaczał się wielką aktywnością, zwłaszcza przez działalność swych świeckich misjonarzy. Zyskiwałwyznawców, uprawiając teologię przede wszystkim soteriologiczną, nastawioną na moralneukształtowanie człowieka. Metodyści zachowali na ogół episkopalny charakter Kościoła anglikańskiego,choć początkowo posługiwali się chętniej nazwą superintendent niż biskup.

Jedynie angielscy metodyścinie wprowadzili u siebie urzędu biskupa, wszędzie zaś zdecydowanie odcinali się od anglikańskiegodogmatyzmu i byli otwarci na inne wyznania protestanckie. W Ameryce Północnej, gdzie mieli trzyczwarte swych wyznawców w skali światowej, sami na początku XX wieku doznali podziałów z przyczynpolitycznych i rasowych, ale nie przestali (od 1881) odbywać wspólnych konferencji, które postanowiono(1951) zwoływać co pięć lat (Ecumenical Methodist Conference). W Stanach Zjednoczonychtrzy największe ugrupowania metodystów złączyły się (1939) w Methodist Church. W Kanadzie weszliw porozumienie z protestanckimi kongregacjonalistami i prezbiterianami, tworząc United Church of Canada.Od początku zaangażowali się w działalność i organizację ewangelickiego ruchu ekumenicznego.

Baptyści, choć ich powstanie łączy się z anabaptystycznym ruchem informacyjnym w Niemczech, wobecnym kształcie swego wyznania uformowali się w anglikańskim Kościele. Początkowo, z racji poglądówco do powszechności lub partykularności łaski zbawienia, dzielili się na Generał Baptist i ParticularBaptist, lecz połączyli się w Anglii już przy końcu XIX wieku, a na początku XX wieku utworzyliŚwiatowy Związek Baptystów (Baptist World Alliance). Za cel tego Związku przyjęli niesienie swoimwyznawcom pomocy moralnej i duchowej, bronienie wolności religijnej i głoszenie ideałów Kościoławedług Nowego Testamentu. Ustanawiając w nim komisje, szczególną rangę nadali komisji dla światowychmisji. Wytyczne działania ustalają na kongresach Związku, odbywanych co 5 lat, a ich realizacjępowierzyli komitetowi wykonawczemu, zbierającemu się co roku na obrady. Jako pomocniczy organZwiązku powołali (1948) Europejską Federację Baptystów (European Baptist Federation).

Utworzenie międzynarodowych form związkowych nie oznaczało powstania jednego Kościoła baptystów,gdyż .pozostawiono przyjmowaną przez większość zasadę, że dla baptysty Kościołem jest jego lokalnawspólnota, w której istnieją tylko dwa urzędy kościelne: starszego (prezbitera) i diakona. W poszczególnychkrajach lokalne wspólnoty tworzą unie, które działają przez odbywane okresowo synodylub konferencje. Ich autonomia, racjonalistycznie ujęta nauka chrześcijańska, wolność religijna jednostki,a zwłaszcza silnie rozbudzona świadomość misyjnego działania, stały się źródłem powodzenia misjibaptystów, uprawianych wśród pogan i chrześcijan.

W 1956 roku podawano, że mieli 36 milionówochrzczonych, choć trudno ustalić dokładną liczbę, gdyż istnieją niezależne odgałęzienia, wywodzące się z baptystów. Jedno z nich: Uczniowie Chrystusa (Disciples of Christ) dało z kolei początek niezależnymgrupom o orientacji kalwińskiej, nazywanym Kościołami Chrystusowymi (Churches of Christ). Dopierow 1957 roku doszło do ich połączenia z Uczniami Chrystusa i utworzenia Zjednoczonego KościołaChrystusowego (United Church of Christ).

Ruch ekumeniczny znalazł zrozumienie u znacznej części baptystów. Do Światowej Rady Kościołówprzystąpił Światowy Związek Baptystów, lecz w Stanach Zjednoczonych wspólnoty z południowej częścikraju, mając nastawienie integrystyczne, związały się z Międzynarodową Radą Kościołów Chrześcijańskich.Zdecydowani zaś integryści, baptysta misjonarz William Carey Taylor, odrzucali jedną i drugąorganizację, przekonani, że obie zawierają błędne doktryny i mogą spowodować zniszczenie życia baptystycznego.

Podobne prace

Do góry