Ocena brak

METODY POSTĘPOWANIA ZACHOWAWCZEGO

Autor /zenon80 Dodano /11.02.2014

Leczenie wstępnej fazy choroby, przy małym zaawansowaniu zmian, na ogół nie stwarza trudności. Zwykle ograniczenie aktywności ruchowej, zastosowanie preparatów przeciwbólowych powoduje w ciągu kilku, kilkunastu dni ustąpienie dolegliwości. Jednakże już pierwsze, nawet krótkotrwałe epizody bólowe kręgosłupa są sygnałem zaburzeń jego funkcji, wymagają rozważenia, co jest przyczyną tych dysfunkcji. Może to być wzrost masy ciała, osłabienie aktywności ruchowej, przeciążeniejednorazowe lub przewlekłe, nieprawidłowa pozycja przy pracy itp. Jest to istotna sprawa, gdyż w tym okresie podjęcie odpowiednich działań (wzmocnienie gorsetu mięśniowego, zmniejszenie masy ciała, unikanie przeciążeń, pracy w pochyleniu i nieprawidłowej pozycji, nabycie umiejętności właściwego wykonywania czynności codziennych, podnoszenia ciężarów itp.) może zapobiec rozwojowi zmian chorobowych, nawrotom dolegliwości bólowych. a nierzadko konieczności leczenia operacyjnego.

Leczenie w okresach zaostrzenia dolegliwości ma głównie charakter objawowy. Zmierza do zmniejszenia doznań bólowych, zwalczania miejscowego stanu podrażnienia, stanu zapalnego, zmniejszenia obrzęku korzeni nerwowych, rozluźnienia odruchowo napiętych zespołów mięśniowych. Dobre wyniki daje tu zarówno leczenie farmakologiczne, jak i fizjoterapia. Najlepiej jednak połączyć te metody leczenia, a wówczas można szybciej uzyskać pożądany skutek leczniczy i skrócić czas leczenia farmakologicznego, które nie jest przecież pozbawione niekorzystnych działań ubocznych. W postępowaniu farmakologicznym wykorzystuje się leki o działaniu przeciwzapalnym, przeciwobrzękowym (Feloran, Piroxicam, Metindol, Butapirazol, Dexaven, z grupy witaminy B i in.), przeciwbólowe (Paracetamol, Tramal itp.), działające relaksująco (Mydocalm, Baclofen, Fenquil itp.). Korzystne wyniki uzyskuje się, stosując zabiegi cieplne, a także zabiegi fizykalne o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym: prądy diadynamiczne, interferencyjne, ultradźwięki, laseroterapię. Dobre wyniki daje również terapia polem elektromagnetycznym (Alphatron, Terapuls). Zastosowanie znajdują również jon-toforezy, zwłaszcza hydrokortyzonowa i lidokainowa. Pozwalają one na uzyskanie miejscowego działania na korzenie rdzeniowe, przydankę tętnic kręgowych powodującego zmniejszenie nadwrażliwości tych elementów, doznań bólowych. W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy mało zaawansowanych zmianach wytwórczych, bez zaburzenia przepływu w tętnicach kręgowych dobre rezultaty daje stosowanie stopniowanych wyciągów na pętli Glissona. masaży relaksacyjnych mięśni karku, grzbietu, delikatne ćwiczenia zwiększające zakres ruchów (po przygotowaniu cieplnym). W okresach nasilenia dolegliwości wskazane jest stosowanie okresowe kołnierza ortopedycznego typu Florida lub Campa, ograniczającego ruchomość kręgosłupa, a tym samym drażnienie obrzękniętych korzeni nerwowych. Kołnierz powinien być jednak stosowany okresowo, nie więcej niż kilka godzin dziennie, aby nie doprowadzać do osłabienia i zaniku mięśni karku, szyi.

Wraz z postępem zmian chorobowych dolegliwości nawracają (najczęściej po przeciążeniach kręgosłupa) ze wzrastającym natężeniem, a do dolegliwości bólowych dołączają się niekiedy objawy neurologiczne: parestezje, zaburzenia czucia, czasem osłabienie odpowiednich zespołów mięśniowych. W niektórych przypadkach dominują objawy związane z upośledzeniem przepływu w tętnicach kręgowych: bóle, zawroty głowy, szumy w uszach itp. Czasem objawy te są tak uporczywe i nie poddające się leczeniu wspomaganemu farmakoterapią (Cavin-ton, Sadamin, Cinnarizin), że doprowadzają chorego do apatii, depresji, niekiedy nawet z myślami samobójczymi. W przypadku tak znacznego nasilenia dolegliwości, narastania ich lub trwania pomimo leczenia zachowawczego oraz potęgowania się zaburzeń neurologicznych rozważa się decyzję podjęcia działania operacyjnego.

Omówienie wyników leczenia chorób nowotworowych umiejscowionych w kręgosłupie jest zagadnieniem trudnym. U sunięcie chirurgiczne guza łagodnego, uzupełnienie ubytku przeszczepem autogennym, przeszczepem liofilizowanym, czy wszczepem ceramicznym dają duże szanse uzyskania dobrego końcowego wyniku leczenia. W tych przypadkach wyniki kliniczne i radiologiczne nie odbiegają od rezultatów leczenia chirurgicznego zmian pourazowych kręgosłupa. W większości początkowe zmiany neurologiczne towarzyszące rozwojowi choroby mają tendencję do wycofania się i dzięki temu następuje znaczna poprawa neurologiczna i funkcjonalna chorego. Zwykle nie ma też wznowy choroby zasadniczej.

Ocena wyników leczenia guzów złośliwych i przerzutów do kręgosłupa ma j uż inny wymiar. W głównej mierze oceniane są tu skutki przeciwbólowe uzyskane po zabiegu oraz możliwości lokomocyjne chorych. Jak wykazują obserwacje kliniczne i piśmiennictwo około 60—80% chorych w okresie pierwszych 6 miesięcy pooperacyjnych wyzbywa się dolegliwości bólowych i uzyskuje /naczn<} mobilność. Po półroczu liczba chorych bez dolegliwości bólowych zmniejsza się, a związanejest to z dalszym ogólnoustrojowym rozwojem choroby [3. 7], Chirurgiczne odbarczenie układu nerwowego daje poprawy neurologiczne w postaci cofnięcia się zaburzeń, poprawy siły mięśniowej oraz cofnięcia się zaburzeń neurogennych mikcji. Guzy pierwotne złośliwe mają tendencję wzno-wy. Choć i tu stwarza się kilkumiesięczne, a czasami nawet kilkuletnie stany poprawy i wyciszenia objawów choroby zasadniczej.

 

Podobne prace

Do góry