Ocena brak

Margot Fonteyn

Autor /kama02 Dodano /18.04.2012

Pełne elegancji i dramatyzmu interpretacje ról scenicznych w wykonaniu Margot Fonteyn, w szczególności występy z Rudolfem Nuriejewem, zapewniły jej podziw i uznanie na całym świecie.

Margot Fonteyn, a właściwie Margaret Hookham Arias - urodziła się w Reigate w hrabstwie Surrey w Wielkiej Brytanii w roku 1919. Jej matka była pół-krwi Brazylijką, ojciec pracował jako inżynier górnictwa. Dużą część dzieciństwa spędziła w Stanach Zjednoczonych i w Szanghaju, gdzie pod kierunkiem George'a Goncharova studiowała taniec.

Po powrocie do Londynu w roku 1933 Fonteyn kontynuowała naukę tańca. Początkowo jej nauczycielką była rosyjska balerina Serafina Astafiewa, później wstąpiła do nowo otwartej Sadler's Wells Ballet School prowadzonej przez Ninette de Valois.

Po niecałym roku nauki w nowej szkole młoda Fonteyn zadebiutowała na scenie w zespole Vic-Wells Ballet jako śnieżynka w Dziadku do orzechów, a w roku 1935 stworzyła swą pierwszą rolę w Le Baiser de la ragi spektaklu zrealizowanym przez Fredericka Ashtona, brytyjskiego tancerza, który był wówczas głównym choreografem zespołu baletowego Vic-Wells.

Repertuar klasyczny

W roku 1936 Alicja Markowa i Anton Dolin odeszli z Vic-Wells, by stworzyć swą własną trupę. Fonteyn postanowiła im towarzyszyć i wkrótce stała się czołową tancerką nowego zespołu. Od tego momentu Fonteyn szybko i konsekwentnie pięła się na szczyt kariery, w trakcie której miała okazję tańczyć z takimi partnerami jak Robert Helpmann, australijski choreograf i tancerz, Michael Somes oraz David Blair.

Frederick Ashton, którego twórczość stanowiła według znawców „fundament Royal Ballet", przygotowywał spektakle z rolami stworzonymi specjalnie dla Margot Fonteyn, wśród nich Apparitions (Zjawy) z roku 1936, romantyczny balet do muzyki Franciszka Liszta zaadaptowanej przez Cecila Beatona oraz Symphonic Variations (Wariacje symfoniczne, 1946).

Przed rokiem 1939 Fonteyn miała już na swoim koncie główne role we wszystkich standardowych dziełach klasycznych: w Giselle, Jeziorze łabędzim i Śpiącej królewnie. W okresie do 1959, gdy osiągnęła szczyt sławy, jej koronną interpretacją pozostawała Śpiąca królewna.

Dramat życia

W roku 1950 Fonteyn poślubiła Roberto de Ariasa, panamskiego dyplomatę, który od roku 1956 pracował jako ambasador swojego kraju w Londynie. W tym samym roku Fonteyn została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego; oboje cieszyli się powszechnym szacunkiem w kręgach towarzyskich stolicy.

Trzy lata później wybuchł skandal, który jak się wydawało, mógł zniszczyć ich kariery, gdy okazało się, że są zamieszani w działalność rewolucjonistów panamskich. Kilka lat później Arias, który żywił nadzieje na objęcie prezydentury Panamy, wskutek postrzału został sparaliżowyny. W roku 1960 spodziewano się, że Fonteyn wycofa się już z życia artystycznego - w Royal Ballet występowała już tylko gościnnie. Jednak jej los nagle się odwrócił; w jej życie niespodziewanie wkroczył młody tancerz, który właśnie zbiegł z ZSRR.

Nazywał się Rudolf Nuriejew i zaczynał robić międzynarodową karierę. Jak się później okazało, był wspaniałym partnerem dla Fonteyn. Dzięki współpracy z Nuriejewem Fonteyn wróciła na scenę i pozostała na niej aż do 58. roku życia.

Mimo różnicy wieku wynoszącej prawie 20 lat i olbrzymich różnic w wychowaniu, pochodzeniu i temperamencie, dzięki umiejętności wzajemnego uzupełniania się na scenie i szacunkowi dla umiejętności partnera, Fonteyn i Nuriejew wkrótce stworzył i duet, który zaczęto uważać za symbol nie tylko przykładnych stosunków w Royal Ballet, lecz także w balecie jako sztuce. Dla nich specjalnie powstały widowiska baletowe Marguerite and Armand (1963) i The Dream (Sen, 1964), Kenneth MacMillan przygotował zaś Romea i Julię (1965).

Ostatni taniec

W latach siedemdziesiątych Margot Fonteyn coraz rzadziej pokazywała się na scenie - z Nuriejewem czy sama. Spędzała coraz więcej czasu, opiekując się chorym mężem i doglądając prac na ich farmie, Eldorado, w Panamie oraz wypełniając obowiązki prezesa brytyjskiej Królewskiej Akademii Tańca, które przyjęła w roku 1954.

W roku 1979, w wieku 60 lat, Fonteyn niespodziewanie pojawiła się w ponownie wystawionym spektaklu Niżyńskiego Popołudnie fauna na Festiwalu Nuriejewa w Londynie. Dwa razy wystąpiła jeszcze w Le Spectre de la Rose. Widzowie i krytycy uważali ją za największą primabalerinę Royal Ballet, w końcu przyznano jej w tym teatrze nawet tytuł primabaleriny wszystkich czasów. Fonteyn krytykowano jednak za to, że bezwiednie utrudniała karierę młodszym adeptkom sztuki baletowej. Na przykład rola Julii, początkowo przygotowana dla Lynn Seymour, została na nowo opracowana dla Fonteyn, gdy zdecydowano, że rolę Romea zagra Rudolf Nuriejew.

Chociaż wiele brytyjskich mistrzyń baletu dorównało być może talentem, techniką i umiejętnością prezentacji, żadna z nich - jak dotąd - nie była w stanie przyćmić jej legendy.

Ważniejsze Daty

1919

Narodziny w Reigate; pobyt w Stanach Zjednoczonych i Chinach; studia pod kierunkiem George'a Goncharova

1933

Studia pod kierunkiem rosyjskiej baleriny Serafiny Astafiewej w Anglii

1934

Szkoła baletowa Sadler's Wells Ballet School

1935

Debiut w Vic-Wells Ballet jako śnieżynka w Dziadku do orzechów; Fredercik Ashton tworzy dla niej pierwszą rolę w Le Baiser de la Fee

1936

Tytuł pierwszej tancerki Vic-Wells Ballet; Ashton tworzy dla niej rolę w Apparitions

1946

Debiut w Symphonic Variations Cesara Francka

1948

Rola główna w Kopciuszku Fredericka Ashtona

1950

Ślub z Roberto de Ariasem, panamskim dyplomatą

1951

Rola w Dafnis i Chloe

1952

Rola w Sylvii

1956

Order Imperium Brytyjskiego

1958

Rola w Ondine

1962

Początek współpracy z Nuriejewem, debiut w Covent Garden

1963

Rola w Marguerite and Armand, ulubionym balecie duetu Nuriejew-Fonteyn

1964

Rola w przygotowanym przez Nuriejewa Jeziorze łabędzim w Wiedniu

1965

Rola Julii w przedstawieniu Romeo i Julia w choreografii Kennetha MacMillana, w której specjalnie dla niej wprowadzono poprawki - premiera w Covent Garden

1966

Zamach na męża, jego choroba

1975

Publikacja Autobiografii

1979

Udział w telewizyjnym filmie dokumentalnym Magia tańca; powrót na scenę w Popołudniu fauna i Le Spectre de la Rose na festiwalu Nuriejewa w Londynie; tytuł primabeleriny wszystkich czasów

1991

Śmierć po długiej chorobie; zespół Royal Ballet wystawia w Covent Garden widowisko poświęcone jej pamięci

Podobne prace

Do góry