Ocena brak

Lipa srebrzysta

Autor /Brunon Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: Drzewo zrzucające liście na zimę, 25-30 m wysokości. Korona bardzo gęsta, już u stosunkowo młodych okazów bardzo pięknie. regularnie, kulisto sklepiona, u starszych okazów bardzo nisko osadzona, bardziej rozłożysta i wzniesiona niż u poprzednich gatunków i, szczególnie u drzew wolno stojących, okazale rozwinięta, Pień prosty.  

Konary wyrastają dość nisko na pniu i promieniście rozchodzą się ku górze, tylko nieznacznie odchylają się na bok lub odginają w dół. Kora u młodych drzew zielonkawoszara i dość gładka, dopiero z wiekiem pokrywa się delikatnym, aJe bardzo płaskim deseniem bruzd i listewek.

Pędy jasno- lub ciemnoszarozielone, zwłaszcza wczesnym latem bardzo wyraźnie i gęsto owłosione białym kutnerem, nie całkiem proste, lecz nieregularnie biegnące w różne strony. Pączki owalne, z przodu zaokrąglone, z dwoma łuskami niejednakowej wielkości, zielonkawe i zazwyczaj silnie owłosione, Liście skręłoległe, okrąg la we w zarysie, u nasady zwykle silnie skośno-sercowate - dlatego sprawiają wrażenie niesymetrycznych z przodu z wydłużonym, smukłym, jakby nasadzonym wierzchołkiem, na brzegach ząbkowane lub piłkowane z dość jednakowymi i przeważnie skierowanymi do przodu ząbkami.

Dość grube, z wierzchu jednolicie ciemnozielone, matowe i lekko pomarszczone, od spodu bardzo gęsto owłosione białym kutnerem, przez co z daleka wydają się srebrzyste (cecha dająca nazwę), Ogonek liściowy o długości tylko 2,0-3,5 centymetrów.

Kwiaty zebrane po 6-9 w wiszących, wiecho-watych wierzchotkach, których oś jest więcej niż w połowie zrośnięta ze srebrzystobiałą podsadką.

Kwiaty z jasnożółtymi płatkami korony i zloto-żółtymi pręcikami maią bardzo przyjemny, miodowy zapach,

Owoc wielkości 8-10 mm, grubawo-kulisty i lekko brodawkowaty, z niewyraźnie wystającymi żebrami,

Występowanie: Drzewo dziko rosnące w południowo-wschodniej Europie i Azji Mniejszej - występuje tam jako gatunek lasotwórczy Ze względu na swoją urodę jest już od prawie 200 lat bardzo chętnie sadzone jako drzewo ozdobne w parkach i przy ulicach. Ma bardzo piękne, jasno- lub zlotozółte ubarwienie jesienne.

Okres kwitnienia: Lipiec.

Uwagi ogólne: Lipy srebrzyste okazały się w minionych latach znacznie bardziej odporne na zanieczyszczenie powietrza pyłami i gazami komunikacyjnymi, przemysłowymi i komunalnymi. Z tego powodu szczególnie dobrze nadają się na miejskie drzewa parkowe i uliczne.

Forma określana jako lipa srebrzysta zwisająca (Tilia petioiaris) nie jest, być może samodzielnym gatunkiem, a tylko od dawna sadzoną odmianą lipy srebrzystej albo mieszańcem i jakimś gatunkiem przednioazjatyc-kim. Jej pochodzenie nie jest jeszcze dokładnie wyjaśnione.

Różni się ona od formy typowej długimi, zwisającymi lub przewieszonymi gałęziami, nadającymi koronie nieco osobliwy wygląd. Wszystkie pozostałe cechy (szare lub białe filcowate owłosienie pędów i dolnej strony liści) są identyczne jak u formy podstawowej, Ogonki liściowe mają 5-6 cm długości. Lipowate stanowią stosunkowo małą rodzinę o zasięgu światowym, obejmującą drzewa i krzewy.

W Europie występują z natury tylko trzy (czyste) gatunki, które jednak mogą się ze sobą krzyżować. Z powodu tej skłonności do tworzenia mieszańców jednoznaczne określenie gatunków lip może być często bardzo utrudnione. Na podstawie cech opisanych dla czystych gatunków rozpoznaje się jednak także mieszańce.

Podobne prace

Do góry