Ocena brak

LIGI LOMBARDZKIEJ WOJNY 1167-1183.

Autor /boban Dodano /02.08.2012

W XI i XII w. cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego i papieże prowadzili długo­trwałe walki. Spory dotyczyły spraw ducho­wych i dóbr doczesnych, chodziło zwłaszcza

0 inwestyturę opatów i biskupów. W latach
1154-1190 cesarz Świętego Cesarstwa Rzym­
skiego Fryderyk I Barbarossa (ok.
1125-1190) przeprowadził sześć wypraw
wojennych do Italii, które miały na celu
podporządkowanie Państwa Kościelnego
(1154-1186), liczył również na rozciągnięcie
swej władzy na miasta lombardzkie w pół­
nocnej Italii. Początkowo wojska Fryderyka
zyskały przewagę i zdobyły miasta włoskie;
cesarz zmusił papieża Aleksandra III (ok.
1105-1181) do szukania schronienia we
Francji (1162), a na tronie papieskim zasia­
dali kolejno trzej cesarscy antypapieże
(1159-1178). Czwarta wyprawa Fryderyka
do Italii stała się powodem do zawiązania
Ligi Lombardzkiej. Do Ligi przystąpiły
Mediolan, Mantua, Wenecja, Padwa, Lodi

1 Brescia, a jej celem było stawienie oporu
napadającej armii niemieckiej. Niemcy zdo­
byli Rzym, musieli jednak opuścić Italię
z powodu szerzącej się w wojsku choroby
podobnej do malarii. Aleksander rzucił
klątwę na cesarza (1165) i zawarł sojusz
z Ligą, która zbudowała twierdzę Alessan-
drię w celu obrony północnych przełęczy
alpejskich. Piąta wyprawa Fryderyka
(1174-1177) zakończyła się katastrofalną
klęską w bitwie pod Legnano (29 maja
1176), w której wojska lombardzkie (pie­
chota uzbrojona w piki i jazda) rozbiły
niemiecką jazdę rycerską. Fryderyk uciekł
z Italii w przebraniu. Zwycięstwo to zapo­
wiadało późniejszą przewagę piechoty nad
jazdą. W 1177 Fryderyk zawarł pokój w We­
necji z Państwem Kościelnym; sześcioletni
rozejm z Ligą Lombardzką zamieniono na pokój traktatem w Konstancji (1183), na mocy którego miasta lombardzkie zyskały pełną autonomię, ale pozostały lennem Fry­deryka. Spory między Lombardią i Tos­kanią doprowadziły do szóstej wyprawy Fryderyka (1184-1186). W wyniku tej wy­prawy Fryderykowi udało się osiągnąć trwa­łą władzę cesarstwa w Mediolanie i na pewnych obszarach w środkowej Italii. W 1183 Liga rozpadła się na rywalizujące ze sobą ugrupowania; wskrzeszono ją w 1226 w obliczu niebezpieczeństwa grożącego ze strony cesarza Świętego Cesarstwa Rzym­skiego Fryderyka II (1194-1250), który znowu zgłosił swoje prawa do Lombardii. W bitwie pod Cortenuova (1237) wojska cesarskie rozbiły armię gwelfów z Mediola­nu i Drugiej Ligi Lombardzkiej.

 

Podobne prace

Do góry