Ocena brak

Leopold Staff (1878 — 1957)

Autor /Albinos Dodano /04.06.2013

Urodził się we Lwowie, gdzie spędził młodość i gdzie studiował. Studia romanistyczne kontynuował za granicą. Podróżował po Włoszech i Francji. Tutaj zaznajomił się z nowymi kierunkami artystycznymi, z filozofią F. Nietzschego, dokładnie zgłębił kulturę europejską. Staff był wybitnym erudytą, znał doskonale wiele języków nowożytnych i starożytnych. Tłumaczył literaturę nowo- i starofrancuską, włoską, rzymską, starogrecką.

W 1901 roku wraca do kraju. I wojnę światową spędza na Ukrainie, potem przebywa w Warszawie. Po II wojnie do 1949 r. mieszka w Krakowie, następnie na stałe przenosi się do Warszawy, umiera w Skarżysku. Za swoją twórczość otrzymał wiele nagród, m. in nagrodę PEN Clubu za przekłady (1948) i dwa razy nagrodę państwowa I stopnia (1951 i 1955); był doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1933 r. wybrano go wiceprezesem Polskiej Akademii Literatury. Napisał kilka dramatów, m. in. symboli-styczny Skarb (1904), oraz blisko 20 tomików wierszy. Najbardziej znamienną cechą jego twórczości jest jej wielka dynamiczność. W modernizmie był jednym z czołowych przedstawicieli nowego kierunku. W dwudziestoleciu międzywojennym uważany był przez poetów zgrupowanych w Skamattdrze za ich duchowego przewodnika. Po II wojnie młodzi poeci traktowali go jako nauczyciela (np. Różewicz). 

Ostatnie zbiory wierszy (Wiklina, 1954, Dziewięć muz, 1958) przy całej swej oryginalności mają typowe cechy poezji współczesnej. W okresie Młodej Polski wydał Staff następujące zbiory poezji: Sny o potędze (1901), Dzień duszy (1903), Ptakom niebieskim (1905), Gałąź kwitnąca (1908), Uśmiechy godzin (1910), W cieniu miecza (1911), Łabędź i lira (1914). Ale tylko trzy pierwsze noszą typowe modernistyczne znamiona. Dalej poszedł już poeta swoją własną drogą.

Do góry