Ocena brak

LEFEBVRE Franęois-Joseph (25 X 1755 - 14 IX 1820), ks. Gdańska, honorowy marsz, cesarstwa

Autor /AlbertynaII Dodano /13.06.2013

Ur. w Rouffach, dep. Haut-Rhin. 1773 zaciągnął się do p. gwardii franc., w chwili wybuchu Rewolucji był sierż. 1792 kpt. piech. lekkiej, walczył w Armii Mozeli, m.in. pod Fleurus, od VI 1794 w Armii Sambry i Mozy. Uczestniczył w kilkunastu bataliach, w 1798 powierzono mu tymczasowe dow. Armii Moguncji, a potem jedną z dyw. Armii Dunaju. Daremnie ubiegał się o członkostwo Dyrektoriatu, a ponieważ jego kandydaturę odrzuciła Rada Pięciuset, znienawidził „adwokatów”. Był dow. 17 (paryskiego) okręgu wojsk. Odegrał ważną rolę 18 Brumaire’a, usuwając wspólnie z Leclerkiem i Muratem członków Rady Pięciuset z oranżerii w Saint-Cloud.

Bonaparte uważał go za „zużytego” trudami wojennymi i przez długi czas nie powierzał mu żadnej komendy. Uczynił go w 1800 senatorem, potem nawet przewodniczącym Senatu, a w 1804 dał mu tytuł honorowego marsz. Dopiero jednak 4 IX 1806 mianował dow. 5 korpusu WA na miejsce Mortiera, a potem powierzył komendę nad piech. gwardii. L. bił się pod Jeną, brał udział w pościgu za rozbitąarmiąprus., 2311807 otrzymał wreszcie własny 10 korpus WA, na którego czele prowadził oblężenie Gdańska. Wtedy też podlegała mu poi. dyw. gen. Dąbrowskiego. Odebrał 26 V kapitulację tego miasta, dwa dni później Wisłoujścia, w nagrodę otrzymał tytuł ks. Gdańska.

7 IX 1808 został dow. 4 korpusu Armii Hiszpanii. Walczył w płn.-zach. części kraju, zajął Bilbao, Santander i Segowię. W kampanii 1809 dowodził 7 korpusem bawar., bił się pod Abensbergiem i Eckmuhl, potem dowodził armią Tyrolu, próbując stłumić powstanie Andreasa Hofera. Pobity przez niego 11 VIII 1809 pod Steinach, wycofał się do Bawarii. 1812 dow. piech. starej gwardii, był pod Możajskiem, uczestniczył w odwrocie spod Moskwy.

Po kampanii ros. kompletnie wyczerpany, cierpiący na ataki podagry, przez wiele miesięcy wypoczywał w swych posiadłościach. Ponownie objął komendę nad starą gwardią w kampanii 1814, dzielnie bił się pod Vauchamps i Mont-mirail, gdzie rozegrał swą ostatnią batalię. W IV 1814 należał do tych marsz., którzy usilnie namawiali Napoleona do abdykacji. Pogodzony z Bur-bonami, został parem, godność tę utrzymał w czasie Stu Dni, choć już nie służył w wojsku. Zm. w Paryżu.

Był człowiekiem dosyć prymitywnym, zachował maniery podofic. Nie nadawał się na dow. korpusu, nie był nawet dobrym taktykiem. Cieszył się jednak popularnością wśród żoł., którzy w jego karierze widzieli dowód, że każdy, kto jest dzielny, nosi w swym tornistrze marsz, buławę. Jego żoną była Catherine Hubscher - słynna Madame Sans-Gene.

Podobne prace

Do góry