Ocena brak

Leczenie chirurgiczne

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Leczenie chirurgiczne zaczęło tak znacznie górować nad mozolnym i długotrwałym leczeniem zachowawczym w ortopedii, że stało się początkowo jej elementem dominującym. Zdawało się nawet, że chirurgia wchłonęła ortopedię. Zaczęto uważać ortopedię za „córkę” chirurgii.

Tymczasem postęp nieoperacyjnej ortopedii okazał się znacznie większy niż operacyjnej. Współpraca z innymi specjalnościami otworzyła dla ortopedii szerokie pole do współdziałania.

Pediatria ma największe możliwości wczesnego wykrywania wszelkich wad narządu ruchu i zaburzeń wzrostowych u dzieci.

Neurologia jest niezbędna w ortopedycznym leczeniu skutków chorób oraz uszkodzeń obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego (o.u.n.) oraz schorzeń układu mięśniowego.

Neurochirurgia wniosła zasadniczy postęp w leczeniu niektórych urazów kręgosłupa oraz jego schorzeń, powodujących zagrożenie lub uszkodzenie elementów układu nerwowego rdzenia kręgowego (neuroortopedia).

Nowoczesna reumatologia nie może obyć się bez pomocy nieoperacyjnej i operacyjnej ortopedii.

Okazało się, że wiele deformacji narządu ruchu wcale nie wymaga leczenia operacyjnego, przeciwnie - można je nawet lepiej i skuteczniej usunąć leczeniem zachowawczym. Praktyka wykazała także, że wynik zabiegu chirurgicznego jest u wielu chorych o wiele lepszy, jeśli ortopedyczne leczenie zachowawcze przygotowuje chorego do zabiegu operacyjnego. Często też trwałość wyniku zabiegu chirurgicznego jest uzależniona od właściwego pooperacyjnego zabezpieczenia operowanej kończyny odpowiednim aparatem ortopedycznym.

Koncepcja aparatu ortopedycznego należy do lekarza, który ściśle określa jego cel (np. obciążenie. stabilizacja, unieruchomienie, korekcja itp.). Konstrukcja aparatu należy do technika, ale sprawa dopasowania i przymiarek należy wspólnie i do lekarza, i do technika. Czasami uwagi doświadczonego technika wpływają na zmianę koncepcji lekarza i na ulepszenie aparatu. W ten sposób ścisła współpraca ortopedy z technikiem prowadzi do postępu w zaopatrzeniu ortopedycznym.

W spornych przypadkach istnieje możliwość założenia choremu prowizorycznie skonstruowanego aparatu, którego przydatność może on wypróbować leżąc na szpitalnym (klinicznym) oddziale. Ortopeda i technik mają możność obserwowania działania aparatu i dokonania potrzebnych poprawek przed definitywnym wykończeniem i oddaniem go do użytku chorego.

Kliniki i większe zakłady ortopedyczne powinny mieć własne warsztaty zajmujące się atypowym zaopatrzeniem ortopedycznym i prowadzić lekar-sko-techniczne badania naukowe w tej dziedzinie. Produkcją typowego sprzętu ortopedycznego i dostarczeniem typowych części składowych do aparatów i protez mogą zająć się zakłady zaopatrzenia ortopedycznego.

 

Podobne prace

Do góry