Ocena brak

Latające wiewiórki

Autor /Karmazyn Dodano /31.01.2012

Najpospolitszymi ssakami poruszającymi się lotem ślizgowym są latające wiewiórki (Sciuropterus volans). Mają bardzo szeroki zasięg wy­stępowania: od Ameryki Płn. na wschód przez Europę i Azję, a dwa gatunki spotkano w Afryce.
Wiele latających wiewiórek ma niewielkie rozmiary, o długości ciała nie przekraczającej 135 mm, do czego dochodzi charakterystyczny długi, puszysty ogon. Ich wygląd i zwyczaje są podobne do wyglądu i zwyczajów ich bliskich krewnych, wiewiórek właściwych. Latające wiewiórki żyją w lasach, zakładając gniazda w starych dziurach pozostawionych przez dzięcioły lub innych otworach w pniach i gałęziach. Ich pożywieniem jest kora, pączki, liście i nasiona drzew. Przeszukują też runo leśne w poszukiwa­niu grzybów i jagód. Nie są jednak stuprocento­wymi wegetarianami i niektóre gatunki wzboga­cają dietę ptasimi jajami, owadami i innymi małymi stworzeniami. Ludzie mogą nawet nie zdawać sobie sprawy z obecności latających wie­wiórek w pobliskim lesie, ponieważ zwierzęta te żerują nocą, w przeciwieństwie do bardziej zna­nych wiewiórek. Latające wiewiórki przed lotem wspinają się wysoko na drzewo, podobnie jak lot­niarz skaczący ze szczytu skały. Następnie zwie­rzątko skacze w powietrze rozkładając nogi w ce­lu rozpostarcia znajdującej się między nimi błony i lotem ślizgowym pokonuje dystans do następne­go drzewa. Puszysty ogon służy do sterowania. Pod koniec lotu wiewiórka wyciąga nogi do przo­du, aby lądowanie odbyło się na czterech nogach. Wbija ostre pazury w drzewo będące celem pod­róży i szybko chowa się z drugiej strony, jakby kryła się przed drapieżnikiem. Ponieważ ląduje niżej niż wysokość, z jakiej startowała, natych­miast wspina się po drzewie do góry, by kontynu­ować podróż. Odległość pokonywana jednym skokiem dochodzi do 100 metrów.
W Starym Świecie latająca wiewiórka, zwana polatuchą, zamieszkuje przede wszystkim Sy­berię. Nie zauważono jej bardziej na zachód niż w Finlandii i na Łotwie. Te zwierzęta są małe, ale w Azji, a zwłaszcza w Indiach spotyka się dużo większe latające wiewiórki.
Latające wiewiórki północnoamerykańskie tworzą dwie grupy, mają podobne zwyczaje i wygląd, co te zamieszkujące Eurazję, choć są od nich nieco niniejsze. Często są trzymane przez rodziny jako zwierzęta domowe.
Dwie grupy szybujących ssaków zamieszkują­cych Afrykę noszą nazwę wiewiórolotek. Odzna­czają się tym, że błona pomagająca im ślizgać się w powietrzu jest przymocowana do kończyn w łokciach, a nie nadgarstku.

Podobne prace

Do góry