Ocena brak

Łamanie chleba

Autor /Pryska11 Dodano /27.11.2012

Termin zaczerpnięty z życia codziennego na Bliskim Wschodzie, gdzie chleb w kształcie płaskiego placka łatwiej jest ułamać niż ukroić. Ojcowie rodzin żydowskich na początku posiłku łamali chleb i dzielili się nim z obecnymi, odmawiając modlitwę lub śpiewając hymn dziękczynienia - ceremonię tę, która odpowiadała późniejszej chrześcijańskiej modlitwie przed jedzeniem, zastosował sam Jezus podczas ustanowienia Eucharystii.

Wszystkie Ewangelie synoptyczne wspominają, że “Jezus wziął chleb i (...) połamał” (Mt 26, 26; Mk 14, 22; Łk 22, 19), mówi również o tym św. Paweł (1 Kor 11,24). Dwaj uczniowie w Emaus poznali zmartwychwstałego Chrystusa po łamaniu chleba (Łk 24, 30-31, 35). W Dziejach Apostolskich “łamanie chleba” czasami odnosi się do Eucharystii (np. Dz 2, 42; 46). Nie wydaje się, by tak było przed rozbiciem okrętu św. Pawła na Malcie (Dz 27, 34-35).

Podczas Mszy św. w obrządku ambrozjańskim konsekrowany chleb łamie się przed Ojcze nasz, w obrządku łacińskim po. Po-czątkowo część Hostii była później rozdzielana wśród tych, którzy nie mogli być obecni - było to wyra-zem chrześcijańskiej jedności, do której obecnie odwołuje się w liturgii rzymskiej znak pokoju.

W obrządku bizantyńskim kapłan, tuż przed Komunią, łamie konsekrowany chleb na cztery części, które po-tem układa na palenie w formie krzyża. Kontekst, w którym św. Paweł przywołuje Chrystusowe “łamanie chleba” podkreśla jego społeczne znaczenie ze względu na hojne dzielenie się i budowanie społeczności (np. 1 Kor 11, 20-22).

Zob. eucharystia, liturgia, pocałunek pokoju.

Podobne prace

Do góry