Ocena brak

Laka

Autor /Alfonsyna Dodano /01.11.2012

1) żywica drzew łąkowych (Rhus vernificera),
twardniejąca na powietrzu, odporna na działanie wody,
kwasów, alkoholu, rozpuszczalników org.; na Dalekim
Wschodzie używana do wyrobu i zdobienia naczyń i innych drobnych przedmiotów, mebli, broni,
instrumentów muz., a także stosowana w dekoracji
arch. i rzeźbie.

Szkielet przedmiotu wykonany z drewna,
papier-mache, skóry, metalu powleka się wielokrotnie
1.; po stwardnieniu każdą z warstw (od kilku do
kilkuset) poleruje się przed nałożeniem następnej.

Ostatnią zewn. warstwę 1. często zdobiono dekoracją
mai., rzeźb., inkrustowano masą perłową, kością słoniową,
płatkami złota lub srebra; najczęściej stosuje
się 1. zabarwioną na czarno, czerwono, rzadziej brązowo,
zielono, żółto i niebiesko; można ją też barwić
złotym lub srebrnym proszkiem. L. znano w Chinach
od 1 tysiącl. p.n.e., stamtąd przejęły ją Korea, Japonia
i kraje islamu. Produkcja wyrobów z 1. osiągnęła
szczególnie wysoki poziom artyst. i techn. w Japonii,
zwł. w dekoracji prószonej sproszkowanym złotem
i srebrem (zw. maki-e).

Do Europy wyroby z 1. zaczęto
sprowadzać w XVI w. W XVII-XVIII w. we Włoszech,
Francji, Anglii, Holandii i Portugalii rozwinęła się
produkcja imitacji 1.; ok. poł. XVIII w. wynaleziono we Francji werniks zw. vernis martin, naśladujący lakę;

2) barwnik org. w postaci nierozpuszczalnej, otrzymywany
przez strącanie rozpuszczalnych w wodzie
barwników org. odpowiednimi odczynnikami (stosowany
np. przy barwieniu tkanin, skóry, drewna)
lub przez osadzanie na podłożu nieorg.; po zmieleniu
barwnika otrzymuje się drobnoziarnisty proszek,

(franc. laque, z hiszp. taca, z arab. lak)

Podobne prace

Do góry