Ocena brak

Kult Serca Jezusowego i Caritas

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

W adoracji Najświętszego Sakramentu praktykowano łączenie się człowieka z cierpieniami Chrystusa, ato przyczyniało się do większej czci Najświętszego Serca Jezusowego, któremu chciano dać wynagrodzenieza cierpienia spowodowane grzechami. Temu rodzajowi pobożności brakowało początkowo podbudowyteologicznej, bo jeszcze nie rozwinięto nauki o Mistycznym Ciele Chrystusa, a nie wystarczałouzasadnianie jej nauką o Wcielonym Synu Bożym. Ujawniała się więc w przeżyciach uczuciowych, niepogłębionych teologiczną refleksją.

Zachętą do rozpowszechniania tego kultu było wprowadzenie w całym Kościele lokalnego dotąd liturgicznegoświęta Serca Jezusa co uczynił Pius IX (1856) na prośbę biskupów francuskich. Papież ogłosiłtakże Małgorzatę Marię Alacoque świętą (1864).

Z jej objawień zaczerpnięto ideę uczynienia całego świata Królestwem Serca Jezusowego. Wyraziło się tow skomponowanym przez Verboitte’a motecie Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat.

Kult Serca Jezusowego, dotąd praktykowany przez elitę, został rozpowszechniony wśród ludu podczasmisji parafialnych. Powstały też różne zgromadzenia pod wezwaniem Serca Jezusowego. W wynagradzani-cierpiącemu Sercu Zbawiciela pamiętano we Francji po 1870 roku także o osobie krzywdzonego Papieża,Więźnia Watykanu, i o własnej klęsce narodowej. Ośrodkiem wynagradzania stała się bazylika Sacré-Coeur na Montmartre w Paryżu (od 1876), dokąd w pierwszym roku jako pielgrzymi przybyli 3kardynałowie, 26 biskupów i ponad 140 tysięcy pątników.

Apostolstwo modlitwy złączyli z kultem Serca Jezusowego dwaj francuscy jezuici, F.-X. Gautrelets i H.Ramière. Członków obowiązywała komunia święta raz w miesiącu i codzienna modlitwa w ustalonychintencjach ogólnych i szczegółowych. Propagował to Posłaniec Serca Jezusowego (od 1861), który wydawanow bardzo wielu krajach.

Poświęcanie się Sercu Jezusa wypływało z idei wprowadzania Jego Królestwa na ziemi. Praktykowały jeposzczególne osoby, rodziny i zgromadzenia zakonne, a w 1869 roku dokonano uroczystego oddania SercuJezusa Belgii, w 1873 roku Ekwadoru i Francji. Propagator tego ruchu, H. Ramierè, podjął staraniao uroczyste poświęcenie całego świata. Petycję do Piusa IX podpisało 525 biskupów, a ułożoną przezRamierè’a formułę zatwierdziła Kongregacja rytów. Odczytano ją publicznie (16.06.1875) podczas nabożeństwaz okazji jubileuszu objawień Małgorzaty Marii Alacoque.

Leon XIII liturgicznej uroczystości Najśw. Serca Pana Jezusa nadał (1889) najwyższą rangę, a po dziesięciulatach ogłosił encyklikę Annum sacrum, w której wyłożył przyczyny i zasady kultu Serca Jezusowego,polecając urządzenie (9-11.06.1899) trzydniowych nabożeństw do Niego i ofiarowanie Mu całejludzkości, aby wyjednać zmiłowanie Boże dla całego chrześcijaństwa, a szczególnie dla Kościoła, ciężkodoświadczanego w wielu krajach.

W 1891 roku zakończono na Montmartre w Paryżu budowę wielkiej bazyliki Sacré-Coeur. W całym Kościelepodwoiła się liczba zgromadzeń zakonnych i bractw pod wezwaniem Najśw. Serca Jezusa.

Przez kult Miłującego Serca Jezusowego miłość bliźniego doznała pogłębienia. Realizację miłości bliźniegoujęto w formy organizacyjne.

Caritas jako organizacja powstała obok zajmujących się dobroczynnością i rozwijających się Konferencjiśw. Wincentego à Paulo. Jej celem było skoordynowanie i ujednolicenie działalności dobroczynnej Kościoław kraju, w diecezji i parafii. Powstały początkowo opory przeciw temu, bo niektórzy duchowni ikatolicy za konieczne uważali spełnianie miłości bliźniego w cichości serca.

We Francji L. Lefebvre założył w Paryżu (1870) krajową centralę caritasową (Office Centrale des Institutions Charitables), która otworzyła swe biura w wielu miastach.

W Niemczech Lorenz Werthmann, pierwszy krajowy duszpasterz dobroczynności, zachęcony francuskimiwzorami i ewangelicką Innere Mission założył (1897) Deutsche Caritas-Verband z siedzibą wFryburgu Br., gdzie otwarto studium dla kształcenia pracowników charytatywnych i wydawano czasopismoCaritas. Wobec oporów co do organizacyjnych form spełniania miłości bliźniego episkopat niemieckidopiero na konferencji w Fuldzie (1915) zdecydował się wprowadzić jego diecezjalne oddziały.W Wiedniu, tworząc (1900) dla Austrii centralę akcji dobroczynnej (Zantralstelle für Freiwillige Wohltätigkeit),podkreślono dobrowolny charakter takiej działalności. Centrala zwołała kongres miłosierdzia, który utworzył Katolicki Komitet Dobroczynności dla Austrii, by organizować następne kongresy, wydawaćczasopisma charytatywne i przyczynić się do powstania takich komitetów we wszystkich krajachmonarchii austrowęgierskiej. Gdy te komitety powstały, utworzono (1903) związek organizacji dobroczynnych (Reichsverband der Katholischen Wohitätigkeitsorganisationen in Österreich).

Na ziemiach polskich, na których dobroczynność była szczególnie potrzebna, podjęto według tamtychwzorów tworzenie jej organizacji. We Lwowie zaś powołano organ koordynujący: Związek KatolickichTowarzystw i Zakładów Dobroczynnych. W Poznaniu ks. Piotr Wawrzyniak i ks. Stanisław Adamski, poutworzeniu (1907) Związku Polsko-Katolickich Towarzystw Dobroczynnych, przystąpili do wydawaniajego organu o charakterze informacyjno-instrukcyjnym.

Podobne prace

Do góry