Ocena brak

Kotofretki

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Kotofretki są jeszcze mniejsze niż ostronosy. Znane są ich dwa gatunki - Bassariscus astutus i Bassariscus sumichrasti. Obydwa występują w połud­niowej części Stanów Zjednoczonych. Kotofretki zamieszkują różnorodne typy środowisk, ale zazwyczaj spotyka się je na terenach skalistych i w lasach.
Zwierzęta należące do pierwszego gatunku ma­ją szarożółte futro na grzbiecie, a na brzuchu białe. Głowa przypomina wyglądem głowę lisa, jest ma­ła, ale małżowiny uszne i oczy są nieproporcjo­nalnie duże w stosunku do jej wielkości. Na pysku nie ma czarnego rysunku, a tylko oczy są biało obwiedzione. Pręgowany ogon jest bardzo długi i puszysty, opuszki na łapach są owłosione, a pazu­ry mogą być chowane. Osobniki z drugiego z ga­tunków mają zazwyczaj ciemniejsze futro, jeszcze dłuższy, niezbyt wyraźnie pręgowany ogon i bar­dziej spiczaste uszy. Różnią się też posiadaniem nieowłosionych opuszek i brakiem zdolności cho­wania pazurów.
Kotofretki przez większą część roku prowadzą samotniczy tryb życia. Każdy osobnik zajmuje obszar o powierzchni do trzech kilometrów kwad­ratowych, którego granice, w określonych miej­scach, znakowane są moczem. W stanie zagroże­nia kotofretka głośno piszczy i wydziela cuchnący płyn ze swoich gruczołów analnych, aby odstręczyć od siebie przeciwnika. Kotofretka potrafi też sprytnie i szybko uciekać w razie potrzeby. Zwierzę to jest bardzo zręczne i skacze po gałęziach tak jak wiewiórka, a także może wspinać się po bardzo stromym podłożu. Potrafi także zwisać głową w dół, trzymając się gałęzi tylnymi łapkami.
Kotofretki były hodowane na Dzikim Zacho­dzie przez górników, którzy trzymali je, aby wyła­pywały gryzonie. Stąd też w tamtych rejonach do dzisiaj nazywa sieje kotami górników.
Pokarm.
Kotofretki są najbardziej typowymi drapieżnika­mi spośród wszystkich szopowatych i mają bardzo ostre zęby. Dzień spędzają, śpiąc w ciasnych kry­jówkach w norach lub dziuplach drzew wyścielo­nych mchem i liśćmi. Wraz z nastaniem ciemności zwierzęta budzą się i starannie czyszczą futro. Potem wyruszają na polowanie. Polują raczej z za­sadzki, nie gonią za zdobyczą. Schwytane ofiary przytrzymują przednimi łapkami, a następnie zagryzają ukąszeniami w szyję. Głównym pokarmem kotofretek są małe ssaki i ptaki, jaszczurki, węże, płazy i różne gatunki owadów. Dietę uzupełniają różnorodną materią roślinną pod postacią owoców, nasion i orzechów.
Rozmnażanie się.
Kotofretki kojarzą się zasadniczo późną zimą lub wczesną wiosną. Po okresie ciąży w gnieździe na drzewie lub w norze samica wydaje na świat do pięciu młodych. W przeciwieństwie do innych szopowatych młodymi opiekują się wspólnie sa­miec i samica, jednak główny ciężar wychowania potomstwa spada na samicę. Masa noworodka wynosi zaledwie około trzydziestu gramów; mło­de otwierają oczy po czterech, pięciu tygodniach życia i zaczynają wtedy pobierać pokarm stały. Mając dwa miesiące, zaczynają polować z sami­cą, a przestają ssać mleko w czwartym miesiącu życia. Dojrzałość płciową osiągają pod koniec pierwszego roku życia.

■ Kotofretki są uważane za jedne z najbar­dziej prymitywnych gatunków rodziny szopowatych. Ich współczesne gatunki wyglą­dają nieomal tak samo jak zwierzęta sprzed milionów lat.

Kotofretki
Dwa gatunki należące do jednego rodzaju.
Wielkość: długość od głowy do nasady ogona 30-45 cm
Wśród gatunków:
Kotofretka (Bassariscus astutus)

Podobne prace

Do góry