Ocena brak

KOSIDOWSKI ZENON

Autor /sciaga Dodano /29.02.2012

KOSIDOWSKI ZENON, ur. 22 VI 1898 w Inowrocławiu, zm. 14 IX 1978 w Warszawie, prozaik, eseista. Studiował na wydziale humanist. Uniw. Pozn. i na UJ (1919-22). W 1919-20 współredaktor ekspresjonist. pisma —» „Zdrój", na łamach którego debiutował jako poeta (1919). Ogłosił tomik poet. Szalony łowca (1922) oraz szkice kryt. Fakty i złudy (1931). Od 1928 pracował jako red., a nast. dyrektor rozgłośni radiowej w Poznaniu, 1934-37 prezes pozn. oddziału ZZLP, jeden z gł. inicjatorów Czwartków Literackich. W 1937 przeniósł się do Warszawy. W 1939-51 przebywał w USA, gdzie m.in. wykładał historię kultury pol. na uniw. w Los Angeles (1945—49), podczas wojny (1942—43) redagował „Tygodnik Pol.", a 1950 pismo ambasady pol. w Waszyngtonie „Poland of Today". Do kraju powrócił 1951. Powojenna twórczość K. to gł. eseje o tematyce archeol.-hist., w których przedstawiając dzieje dawnych kultur i cywilizacji, rodzenie się mitów i legend, podkreślał rolę pasji odkrywczej człowieka. Wydał: Gdy słońce było bogiem (1956), Królestwo złotych łez (1959), Opowieści biblijne (1963, do 1978 11 wyd.), Rumaki Lizypa (1965); pośm. wydano Opowieści ewangelistów (1979). Otrzymał państw. nagrodę II st. (1964). Utwory K. tłumaczone były m.in. na niem., bułg., ukr., ros., węg., słowac., rumuński.

Z. MACUŻANKA K, W. 1972 AA.

Podobne prace

Do góry