Ocena brak

KOŚCIÓŁ ZA INNOCENTEGO III - Poprzednicy i Sycylia

Autor /Sydonia Dodano /19.04.2013

Polityka włoska cesarza Fryderyka I, która była jednym z głównych źródeł konfliktów z papieżem AleksandremIII, zmierzała nie tylko do umocnienia władzy cesarskiej w północnej Italii, ale także do podporządkowaniajej południowej Italii i Sycylii. Następny papież Lucjusz III (1181-1185, przedtem kardynałbiskup Ostii, Ubald), potrzebował pomocy cesarza do umocnienia się w Rzymie, do krucjaty, o którą prosiłoposelstwo króla jerozolimskiego, oraz do tępienia herezji, podjął więc na zjeździe w Weronie pertraktacjez Fryderykiem I, który wysunął wówczas sprawę Sycylii.

Wilhelm II sycylijski miał tylko następczyniętronu, córkę Konstancję. Cesarz zawarł układ z Normanami sycylijskimi i zaręczył z nią syna,Henryka VI, którego chciał jeszcze za swego życia koronować na cesarza, na co papież nie wyraził zgody.Sprawa Sycylii stała się przyczyną ostrego konfliktu cesarza z papieżem Urbanem III (1185-1187).

Henryk VI wziął z Konstancją ślub w Mediolanie (1186) i został ukoronowany na króla Lombardii przezpatriarchę akwilejskiego, z pominięciem arcybiskupa mediolańskiego. Papież, niezadowolony z perspektywypołączenia Sycylii z cesarstwem, bo dotąd władcy sycylijscy byli pomocą w walce przeciw cesarzom,zawiesił patriarchę w czynnościach, nie chciał też uznać kandydata cesarskiego na biskupstwo w Trewirze, wskutek czego wojska cesarskie zajęły Państwo Kościelne. Przychylny cesarzowi papież GrzegorzVIII (1187, przedtem kardynał kanclerz, Albert z Morra) przez dwa miesiące swego pontyfikatu, dladobra krucjaty, którą zaczął organizować, odwołał zastrzeżenia i decyzje poprzednika i uznał Henryka VIobranym królem rzymskim, który to tytuł dawał prawo do godności cesarskiej po śmierci Fryderyka I.

Papież Klemens III (1188-1191, Rzymianin, kardynał biskup, Paweł Scolari) starał się o dobre stosunki zcesarzem, by móc umocnić się w Rzymie. Po długich pertraktacjach z senatem rzymskim i cesarzem zapewniłsobie spokój w mieście i Państwie Kościelnym. Odnowił się wszakże konflikt z cesarzem, gdyzmarł Wilhelm II (1189), a możni Apulii opowiedzieli się za Konstancją i Henrykiem, możni zaś Sycyliiza Tankredem z Lecce, przyrodnim bratem zmarłego króla. Papież jako suweren Sycylii niepewny, czyHenryk VI złożyłby mu hołd lenny, opowiedział się za Tankredem. Śmierć ojca (1190) sprawiła, że HenrykVI opóźnił wyprawę do Italii.

Papieżem został wówczas 85-letni kardynał Hyacenty, Celestyn III(1191-1198), który koronował w Rzymie Henryka VI na cesarza (14.04.1191), ale Sycylię jako lennonadał Tankredowi, zawierając z nim korzystny układ. Opozycja w Niemczech, której jedną z głównychprzyczyn była sprawa odrzucenia przez cesarza wybranego biskupa Alberta w Luttich i jego zamordowanieprzez ministeriałów, nie pozwoliła Henrykowi VI prowadzić walki o Sycylię. Kolejną wyprawę podjąłw 1194 roku, a sukces ułatwiła mu śmierć Tankreda, koronował się więc na króla sycylijskiego w Palermoi pozyskał sobie papieża przez włączenie się w krucjatę. Zanim wyruszył na nią po straszliwymstłumieniu buntu na Sycylii, sporządził testament, w którym uznał Sycylię za lenno Stolicy Apostolskiej ipolecił Konstancji oraz ich synowi, Fryderykowi II, złożyć hołd lenny.

Wskutek choroby zmarł (1197)krótko przed śmiercią Celestyna III, który ze względu na wiek chciał wcześniej zrezygnować z urzędupapieskiego, ale kardynałowie nie zgodzili się na jego warunek, by mógł desygnować następcę w osobiekardynała Jana od św. Pawła. Po śmierci Celestyna III (8.01.1198) kolegium kardynalskie, w tym samymdniu, wybrało papieżem kardynała diakona, Lotariusza z Segni.

Podobne prace

Do góry