Ocena brak

Kościół kubański

Autor /LolekBB Dodano /01.05.2013

Na Kubie, po uspokojeniu politycznym (1920) na skutek interwencji północnoamerykańskiej, nie ustałytrudności ekonomiczne. Odczuwano więc boleśnie gospodarczy imperializm Stanów Zjednoczonych, cozwiększało do nich wrogość. Gospodarkę starał się ratować Gerardo Machado pełnieniem (1925-1933)dyktatorskiej władzy i wprowadzaniem obcego kapitału. Gdy terror dyktatora stał się nie do zniesienia,doszło do wojskowego puczu i władzę objął pułkownik Fulgencio Batista (1933-1952), ale on także stałsię dyktatorem, przez co powszedni dzień Kuby był wypełniony zinstytucjonalizowaną przemocą i korupcją.Otwarta (od 1953) walka z jego reżimem przekształciła się w rewolucję Fidela Castro, która dladziejów Kościoła kubańskiego w następnym okresie miała szczególne znaczenie.

W stolicy kraju, Hawanie, istniało biskupstwo, podniesione (1925) do rangi drugiej metropolii, z dwomabiskupstwami: Matanzas i Pinar del Rio. Najstarsza metropolia (od 1803) w Santiago di Cuba miała dwapodległe sobie biskupstwa: Camaguey i Cienfuegos. W Hawanie przebywał delegat apostolski dla Kuby iKostaryki, którego uprawnienia Stolica Apostolska rozciągnęła (1925) na całe Indie Wschodnie. W 1935roku ustanowiono nuncjaturę.

Kościół już w 1918 roku zwrócił uwagę na sprawy społeczne, gdy arcybiskup z Santiago, Felice A. Guerra,i poświęcił im list papieski, wzywając duchowieństwo i katolików, by iść do ludu, bronić go i domagaćsię należnych mu praw. Na I Narodowym Kongresie Eucharystycznym zajmowano się równieżsprawami społecznymi, lecz upowszechniana dość szeroko nauka społeczna Kościoła nie od razu byłarealizowana. Twierdzono wszakże później, że konstytucja kubańska (1940) znalazła się pod wpływemencyklik społecznych.

Kościół, rozwijając swą wewnętrzną działalność, zwrócił uwagę na słałby stan religijności ludu, zwłaszczana małą liczbę regularnie praktykujących katolików. Obok katolików istnieli na Kubie protestanci ispiritualiści, do których zaliczano też zielonoświątkowców i teozofów. Byli nadto ateiści i pozytywistyczniagnostycy oraz spirytyści (część zwała się spirytystami naukowymi) i zwolennicy afrokubańskiegokultu. Prestiż Kościoła katolickiego został bardzo osłabiony, gdy zarzucono mu sojusz z władzą dyktatorską.

Akcja Katolicka powołana w 1928 roku wzmocniła życie kościelne. Wzrosła liczba duchowieństwa. WHawanie otwarto znowu seminarium San Carlos, lecz większość nowych duchownych, a głównie zakonnikówi zakonnic, przybyła z Europy, zwłaszcza z Hiszpanii. W 1957 roku na ogólną liczbę 690 kapłanówi ponad 2400 sióstr zakonnych dwie trzecie stanowili Europejczycy. Działali oni w licznie zakładanychszkołach i instytucjach charytatywnych. W Hawanie utworzono (1946) uniwersytet katolicki,Universidad Catolica de Santo Tomas de Villanueva, przy pomocy północnoamerykańskich augustianów,lecz Stolica Apostolska udzieliła mu kanonicznego uznania w 1957 roku. Wychowanie i wykształceniebyło głównym polem działania kleru i zakonów. Sądzono, że przez to najszybciej dokona się chrystianizacjispołeczeństwa. Katolicy mieli 339 szkół średnich i uniwersytet, co stanowiło duże osiągnięcie.Anemiczne natomiast było duszpasterstwo parafialne.

W Hawanie (1953), gdzie żyło milion ludzi, istniało16 parafii, z których każda miała z reguły dwóch kapłanów do bezpośredniej pracy duszpasterskiejparafialnej, a prawie 200 księży uczyło w szkołach średnich. Byli przez to w dobrych stosunkach z warstwąurzędniczą, zarzucano więc im lojalność wobec władz państwowych, zwłaszcza gdy kardynał ManuelArteaga y Betancurt poparł (1952) przewrót Batisty. Największy brak kapłanów istniał na wsi. W 1957 roku Kuba liczyła 6 mln 400 tysięcy mieszkańców, w większości ochrzczonych katolików. Miaławówczas 223 kapłanów diecezjalnych, 467 zakonnych, 209 parafii.

Podobne prace

Do góry