Ocena brak

Korea podzielona

Autor /LolekBB Dodano /01.05.2013

Kraj, będąc od 1910 roku prowincją japońską, nie miał wewnętrznego spokoju z powodu powstań, a następniewalk podziemnych. Istniejąca od 1925 roku Komunistyczna Partia Korei wywoływała strajki iutworzyła własną partyzantkę pod wodzą Kim Ir Sena, nazywając ją Koreańską Armią Ludowo-Rewolucyjną. Po klęsce Japonii w drugiej wojnie światowej w południowej części kraju pozostały wojskaamerykańskie, a w północnej - wojska radzieckie. W północnej części komuniści przejęli władzę i ogłosiliKoreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (1948), co oznaczało wejście do bloku państw komunistycznychpod hegemonią Związku Radzieckiego i stosowanie jego polityki, także wobec religii iKościoła. Między Republiką a Koreą Południową toczyła się (1950-1953) wojna, w której komunistyczniochotnicy chińscy walczyli po stronie Korei Północnej.

Kościół koreański w okresie międzywojennym miał znaczną swobodę działania, podobnie jak w Japonii,w której też przebywał delegat apostolski dla obu krajów. Utrudnieniem w działalności Kościoła byłynieustanne niepokoje wewnętrzne i walka z Japończykami. Po podziale kraju doznał on prześladowaniaw Korei Północnej, o czym decydowała wrogość komunistów, a także nienawiść do Ameryki i ZachodniejEuropy, utożsamianych z chrześcijaństwem.

Prześladowanie chrześcijan w XIX wieku upamiętniono (1925) kanonizacją 78 męczenników koreańskich.Postęp misji i rozbudowa organizacji kościelnej stały się widoczne, gdy obok wikariatu apostolskiego w Seulu utworzono drugi w Taiku, a następnie wikariat w Wonsanie, przemianowany (1950) nawikariat w Hamheungu. Dalszy rozwój misji wymagał przekształcania prefektur apostolskich, istniejącychw Hpyengyangu, Zenshu, Kwoszu, Shunsenie. Zmieniając nazwy stały się wikariatami apostolskimi:w Pyeong Yang, Chonju, Kwangju i Chunchonie. W 1957 roku powstał nowy wikariat apostolski wPusanie. Zasadnicze zmiany w organizacji Kościoła koreańskiego zostały dokonane przez Piusa XII,wskutek czego na końcu jego pontyfikatu istniało 8 wikariatów apostolskich i samodzielne opactwo benedyktyńskiew Tokwon.

Wikariat apostolski w stolicy Korei Południowej, w Seulu, liczył wówczasblisko 94 tysiące katolików na 5 mln 771 tysięcy ludności, miał 50 zorganizowanych parafia i 124 kościoły,z których znaczna część znajdowała się na stacjach misyjnych. Kapłani w liczbie 94 byli tylkodiecezjalni. Seminarium duchowne przygotowywało do kapłaństwa 71 alumnów. Wikariat apostolski wTegu (Taiku) obejmował znacznie większą liczbę mieszkańców (7 mln 500 tys.), a miał mniej katolików -około 71 tysięcy w: 48 parafiach, obsługiwanych przez 83 kapłanów. W seminarium duchownym kształciłosię 40 alumnów. W całej Korei Południowej było (1958) około 22 milionów ludności i 354 tysiącekatolików oraz 102 tysiące katechumenów. Jej duchowieństwo katolickie liczyło 8 biskupów, w tym czterechkrajowych, 229 kapłanów krajowych i 169 obcych.

Dwa wikariaty apostolskie, w Hamhyng i Pyeong Yang, oraz opactwo niezależne znajdowały się w KoreiPółnocnej. Wskutek wrogości władz komunistycznych w Hamhyng nie było wikariusza apostolskiego,mianowany zaś zastępczo (1952) administrator apostolski, benedyktyn Timothy Bitterli, też nie mógłpełnić urzędu. Z Pyeong Yang deportowano biskupa Hong Takeoka, który był wikariuszem apostolskimod 1944 roku. Opat w Tokwon nie mógł być mianowany, a apostolski administrator opactwa TimothyBitterli, nie dopuszczony do pełnienia urzędu, przebywał w Korei Południowej. Prawdopodobnie nie byłoteż żadnego kapłana katolickiego. Liczbę katolików oblicza się na 8-10 tysięcy.

Podobne prace

Do góry