Ocena brak

Kolonizacja i podboje

Autor /Zecer Dodano /31.01.2012

Wynalezienie pisma i rozwój rzemiosła w tych nowych organizacjach społecznych przyczyniły się do rozwoju handlu. Ludzie zamieszkujący żyzne doliny w zamian za surowce, których im brakowa­ło, oferowali towary przetworzone - wyprawy han­dlowe docierały coraz dalej i dalej. W ten sposób, wraz z wędrującymi kupcami, rozprzestrzeniała się cywilizacja. W miastach - ośrodkach handlowych, doskonalono techniczne umiejętności, takie jak na przykład obróbka metali. W Europie, na rozległych, pokrytych stepem równinach na północ od Morza Czarnego, pojawiły się i rosły w silę ludy scytyj­skie. Scytowie byli wojowniczym plemieniem pasterskim koczującym między Dnieprem i Bohem, w całym ówczesnym świecie słynęli również ze swoich wyrobów złotniczych.
Między 3000 i 2000 rokiem przed naszą erą roz­poczęła się kolonizacja położonych z dala od żyznych rzek obszarów północnej Europy i Azji. Owe wędrówki na wielką skalę stały się możliwe w dużej mierze dzięki wynalezieniu koła i zaprzę­gu konnego. Ludzie mogli ładować swój dobytek na wozy i w poszukiwaniu żyznych gleb prze­mieszczać się na zachód i na wschód, na rozległe i nie zamieszkane stepy Azji. Z azjatyckich stepów ci pierwsi kolonizatorzy dotarli do Indii. W wyni­ku tych wędrówek powstała grupa ludów nazywa­nych dziś indoeuropejskimi.
Indoeuropejczycy przybyli do Europy prawdo­podobnie z terenów środkowej Azji. Około roku 2000 p.n.e. rozpoczęli kolonizację nowych teryto­riów. Większość współczesnych języków euro­pejskich, podobnie jak ormiański, łacina, sanskryt i niektóre dialekty hindi, pochodzą właśnie ze wspólnego indoeuropejskiego pnia.
Podboje i migracje ludów w drugim tysiącleciu przed naszą erą doprowadziły do zetknięcia się języka indoeuropejskiego z innymi językami pozostającymi dotychczas niejako na krawędzi tej cywilizacji. W pierwszych wiekach drugiego ty­siąclecia przed naszą erą Indoeuropejczycy z Iranu dotarli do północnych Indii - o procesie koloniza­cji subkontynentu indyjskiego można się wiele dowiedzieć ze spisanych w sanskrycie Wed. Mniej więcej w tym samym czasie Indoeuropejczycy do­tarli też do zachodnich terenów dzisiejszych Chin.

W owym czasie nastąpił też ruch ludów indoeuropejskich (między innymi Kimmerowie, Scytowie i Sarmaci) z powrotem na zachód. W początkach naszej ery ten ruch ze wschodu na zachód kontynu­owany był m.in. przez plemiona Hunów z terenów obecnej Mongolii. Około 370 roku n.e. Hunowie przekroczyli Wołgę i rozpoczęli podbój połud­niowo-wschodniej Europy. Zdominowali oni pół­nocne rubieże cesarstwa rzymskiego, dopiero po­konanie Attyli w bitwie na Polach Katalaunijskich (451 r. p.n.e.) i jego śmierć dwa lata później do­prowadziły do upadku wielkiego państwa Hunów. W obrębie byłego państwa Hunów, około 600 roku naszej ery, zaczęły się wyodrębniać zorganizowane ludy słowiańskie. Pomiędzy 600 a 900 r. liczne ple­miona, tzw. hordy rozpoczęły podboje wschodnich rubieży cesarstwa rzymskiego. Plemiona te pod­porządkowały sobie osiadłe tam ludy słowiańskie lub zostały przez nie zasymilowane. W VI wieku najeźdźcami byli Chazarowie, w VII w. Awaro­wie, w VIII wieku Bułgarzy, a w IX wieku Węgrzy.

Podobne prace

Do góry