Ocena brak

Kinkażu

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Kinkażu jest kształtem podobny do olingo, ale różni się od niego i innych szopowatych jednoli­tym ubarwieniem futra - ogon nie jest pręgowany - i posiadaniem w pełni chwytnego ogona. Ma tak­że długi, 12-centymetrowy język, który może wy­ciągać. Za jego pomocą kinkażu wyjada miąższ owoców i ssie nektar z kwiatów oraz miód z gniazd dzikich pszczół.
Wielkość osobników jest różna, a długość ich ciała mieści się w zakresie 40-75 centymetrów. Samce tego gatunku są większe niż samice. Kinka­żu jest okryty gęstym, wełnistym, płowobrązowym futrem. Długi, zwężający się ogon nie jest puszysty i jest jednolicie umaszczony. Głowa jest okrągła, pysk dość szeroki, a małżowiny uszne krótkie i zaokrąglone. Kinkażu ma okrągłe, wyłu­piaste oczy. W przeciwieństwie do olingo, zwie­rzę to nie ma gruczołów analnych. Zamiast nich posiada gruczoły zapachowe na piersi i brzuchu, których wydzieliną smaruje gałęzie. Nie wydaje się jednak, aby takie zachowanie miało na celu oznakowanie terytorium.
Kinkażu nieomal całe swoje życie spędza na drzewach. Po gałęziach wspina się i chodzi jednak bardzo ostrożnie. Swój chwytny ogon wykorzystu­je do utrzymania równowagi, gdy biegnie wzdłuż gałęzi. Przechodząc z jednego drzewa na drugie, co czyni stosunkowo wolno i uważnie, oplata ogon o gałąź i zwalnia uchwyt dopiero wtedy, gdy pew­nie trzyma się łapkami kolejnego pnia. Ssak ten w dzień śpi w dziuplach drzew albo, podczas wil­gotnej pogody, może spać na zewnątrz, wyciągnięty wzdłuż gałęzi.
Pokarm.
Kinkażu jest owocożercą. Lubi słodki pokarm -owoce, nektar i miód, które są nieomal wyłączny­mi składnikami jego diety. Jego ulubionymi owo­cami są dzikie figi, mango i awokado. Jedno owo­cujące drzewo przyciąga wiele osobników, które syczą i piszczą na widok rywali, zazdrośnie strzegąc pokarmu. Kinkażu zrywa owoce zębami lub łapkami, które są doskonale przystosowane do wy­konywania tej czynności. Czasami, gdy w środo­wisku brak jest ulubionego pokarmu, zwierzę to może zjadać owady lub ptasie jaja.
Rozmnażanie się.
Wydaje się, że kinkażu nie ma ściśle określonej pory rozrodczej i do kojarzenia się osobników mo­że dochodzić w ciągu całego roku. Samica wyka­zuje głosem swą gotowość i zachowuje się ulegle na widok zbliżającego się samca. Długi okres ciąży od II2 do 118 dni - kończy się wydaniem na świat jednego potomka, który waży 200 g i jest pokryty puszystym, srebrzystoszarym futrem. Młode po ok. 10 dniach otwiera oczy, a po 7 tygodniach może używać ogona do zwisania na gałęziach drzew. Sa­mice dojrzewają płciowo około 18 miesiąca życia, a samce między drugim a trzecim rokiem.

■ W nocy kinkażu bytuje w tych samych miejscach, gdzie przebywają w ciągu dnia posiadające chwytne ogony małpy Nowego Świata.

Kinkażu
Jeden gatunek w jednym rodzaju.
Wielkość: długość od głowy do nasady ogona 40-55 cm
Gatunek:
Kinkażu (Potos flavus)

Do góry