Ocena brak

Kiła w ciąży

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

Kiła (syfilis, lues) jest przewlekłą zakaźną chorobą całego organizmu przenoszoną drogą płciową. Wywołuje ją zarazek — krętek blady, który wnika do krwiobięgu poprzez drobne uszkodzenia nabłonka. Zakażenie powoduje wystąpienie po 2—4 tygodniach zmian pierwotnych w miejscu wtargnięcia zarazka (najczęściej narządy płciowe) w postaci niebolesnego owrzodzenia.

Po 8—10 tygodniach od zakażenia pojawia się kiła wtórna jako wysypka umiejscowiona na bokach tułowia i po wewnętrznej stronie ramion i ud, która zanika po kilku tygodniach. W tym stadium bywają także powiększone wszystkie węzły chłonne.

Dalsze etapy tej choroby to kiła utajona, która może trwać kilka lat. Zarazek w tym czasie przechodzi do układu nerwowego. Jeżeli kiła nie jest leczona, to u V3 nie leczonych chorych po 10—15 latach występują zmiany późne w różnych narządach, ale najczęściej dotyczą one układu nerwowego.

Kiła wrodzona jest wynikiem zakażenia płodu poprzez łożysko. Najbardziej zakaźna dla płodu jest kiła drugiego okresu. W zależności od przebiegu kiły u matki — dochodzi do poronienia albo martwego urodzenia, lub też urodzenia dziecka z objawami kiły wrodzonej wczesnej lub późnej. Są to zmiany w różnych narządach dziecka, deformacje czaszki, uzębienia, nos siodełkowaty, inne.

Zapobieganie kile wrodzonej — to wczesne wykrycie zakażenia u matki i natychmiastowe leczenie serią zastrzyków penicyliny. Dlatego w czasie ciąży przeprowadza się dwukrotne badania serologiczne w kierunku wykrycia kiły u każdej kobiety (na początku ciąży i w drugiej połowie), a trzecie badanie wykonuje się w szpitalu w czasie porodu. Konsekwentnie prowadzone badania ograniczyły w Polsce występowanie kiły wrodzonej do niewielu przypadków rocznie.

 

Podobne prace

Do góry